Abdüllatif Uyan – İslam Dini

“Artık derse gelmeyeceğim!”

yazar — Fri, 29 Apr 2011 01:57:25 +0000

Abdullah bin Mübârek hazretleri, Sehl-i Tüsterî’ye gençliğinde ders okutuyor, kalbine feyizler akıtıyordu.
Sehl, bir gün geldiğinde;
“Hocam, ben bundan sonra sizin dersinize gelemeyeceğim” dedi.
İbni Mübârek hazretleri;
“Neden yavrum?” deyince;
“Çünkü sizin câriyeleriniz çok terbiyesiz. Dün sizin dama çıkmışlar, oradan bana; “Benim Sehl’im, benim Sehl’im!” diye seslenip, beni çağırıyorlardı” dedi.
Ve huzûrdan ayrıldı. İbni Mübârek hazretleri diğer talebelere;
“Haydi Sehl’in cenâzesine gidelim!” buyurdu.
Talebeler;
“Sehl vefât mı etti?” dediler.
“Evet, benim câriyem yok. Onun gördüğü kızlar Cennet hûrileriydi ve onu Cennete çağırıyorlardı” buyurdu.

YAP UNUT!..
Bir gün Sehl-i Tüsterî hazretlerine;
“En büyük mutluluk nedir? diye sordular.
Cevâbında;
“İnsanları sevindirmektir ama bir şartla” buyurdu.
“O şart nedir?” dediler.
“Unutacaksınız, karşılık beklerseniz, o ticâret olur ki, hiç kıymeti olmaz” buyurdu.

SU GİBİ…
Bir gün de bu zâta;
“İyi insan nasıl olur efendim?” dediler.
Cevâbında;
“İyi insan, herkesin ihtiyâç duyduğu kimsedir, su gibi, hava gibi, gıdâ gibi” buyurdu.
Yine buyurdu ki:
“Onun elinden ve dilinden kimseye zarar gelmez, kimseye yük olmaz, yük çeker. Güler yüzlüdür, onu gören ferahlar.”

“Bu deve burada ölecek!..”

yazar — Wed, 20 Apr 2011 02:09:35 +0000

Zeynelâbidîn Alî hazretlerinin cins bir devesi vardı. Kamçısız giderdi. Üstündekini incitmezdi.
Zeynelâbidîn hazretleri vefât edince, büyük bir hüzün sardı bu deveyi.
Yemeden içmeden kesildi.
Onun kabri üzerine geldi.
Göğsünü yere koyup inledi.
Hiç kimse bu deveyi mezar başından kaldıramadılar.
Oğlu Muhammed Bâkır hazretleri, oradaki halka;
“Hiç boş yere uğraşmayın. Bu deve burada ölecek!” dedi.
Hakîkaten aradan üç gün geçti.
Deve, o kabrin yanında öldü.

PİŞMANLIK
Zeynelâbidîn Alî hazretleri bir gün;
“Kim, bir haram karşısında gözünü kapatırsa, Cenâb-ı Hak onun gönlünü îmânla doldurur” buyurdu.
Bir başka gün de:
“Bugün gülerek günah işleyenler, yarın ağlayarak Cehenneme girerler” buyurdu.
Dinleyenler;
“Ya tövbe ederse?” dediler.
Büyük velî;
“O zaman girmez. Çünkü günahına pişmân olup tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir” buyurdu.

İFTİRÂ
Bir kimse, Zeynelâbidîn Alî hazretlerinin aleyhinde konuşmuştu.
O bunu öğrenince çok üzüldü.
Hemen o kimsenin yanına gitti.
Biraz sohbetten sonra;
“Hakkımda bâzı şeyler söylediğini işittim. Eğer dediklerin doğruysa, Allahü teâlâ beni affetsin. Yok eğer iftirâ ise, seni affetsin” buyurdu.

“Biz, fazîlet ehliyiz”

yazar — Tue, 19 Apr 2011 02:22:04 +0000

Zeynelâbidîn Alî hazretleri, bir gün şunu anlattı yakınlarına:
Mahşer günü, bir melek;
“Fazîlet sâhipleri nerededir?” diye mahşer ehline seslenir.
Bir grup insan kalkar.
Onlara;
“Sizler, Cennete gidiniz! denir.
Onlar Cennete giderlerken bâzı melekler onları görüp sorarlar:
“Siz kimlersiniz?”
“Biz, fazîlet ehliyiz” derler.
“Sizin fazîletiniz ne idi?”
“Biz, insanların hakâret ve zulümlerine sabreder, kötülük yapanları da affederdik” derler.
Melekler;
“Ne güzel, ne güzel, Cennet size âfiyet olsun” derler.
Sonra ehl-i mahşere;
“Sabır ehli nerdedir?” diye nidâ edilir.
Bir grup insan kalkar.
“Siz de Cennete gidin!” denir.
Onlar Cennete giderken, bâzı melekler onları görüp sorar:
“Siz kimlersiniz?”
“Biz sabır ehliyiz” derler.
“Siz neye sabrederdiniz?”
“İbâdette güçlüğe katlanırdık” derler
Melekler;
“Ne güzel, haydi Cennete gidin!” derler.
Daha sonra ehl-i mahşere;
“Allahın komşuları nerededir?” denir.
Az bir cemaat kalkar.
Onlara;
“Siz de Cennete gidin” denir.
Yolda bâzı melekler karşılayıp;
“Siz ne amel işlediniz?” derler.
Onlar da;
“Biz birbirimizi Allah için severdik. Sevgimize menfaat karıştırmazdık” derler.
Melekler de;
“Ne güzel, ne güzel, haydi mükâfat olarak siz de Cennete gidin!” derler.

Affetti kölesini…

yazar — Mon, 18 Apr 2011 02:21:53 +0000

Bir gün bâzı sevdikleri Zeynelâbidîn Alî hazretlerini ziyâretine gelmişlerdi.
Derhal kölesine;
“Misâfirlerimize yemek getir!” diye seslendi
Mutfak, alt kattaydı.
Köle, sofra elinde merdivenden çıkarken, yemek dolu sofra kaydı elinden. Altta oynayan küçük oğlunun üzerine düştü ve çok sevdiği çocuğu vefât etti.
Köle, korkudan titriyor ve nasıl bir cezâ vereceğini düşünüyordu ki;
“Korkma! Seni affettim” buyurdu.
Peşinden âzâd etti kendisini.
Yavrusunun teçhiz ve tekfinini kendi eliyle yapıp, gözyaşları içinde defnetti kabrine.

ŞAŞARIM!..
Bir gün kibir hakkında;
“Kibirliye şaşıyorum. Zîrâ kibredecek nesi vardır ki? Önce bir damla su idi, sonunda bir avuç toprak olacak” buyurdu.
Yine buyurdu ki:
“Şu kimselere de şaşarım ki, toprağa koydukları bir çekirdeğin, az zaman sonra koca bir ağaç olduğunu görürler de, ‘bu nasıl oluyor?’ diye hiç düşünmezler” buyurdu.

ÖLÜM VAR!..
Bir gün de şunu anlattı:
Bir velîyi vefâtından sonra görüp;
“Dünyaya geri dönmek ister misiniz efendim?” diye sordular.
O zat cevâbında;
“Tek şey için isterim” buyurdu.
“O nedir?” dediler.
“Ayağıma demirden bir ayakkabı giyer, elime bastonumu alır, bütün dünyayı kapı kapı dolaşırım. Kapıya çıkanlara;
“Ey insanlar uyanın! Ölüm var, âhiret var. Orada her işinizden ince ince hesap var! derim” buyurdu.

Bâzı işâretler yaptı!..

yazar — Sun, 17 Apr 2011 02:06:33 +0000

Zeynelâbidîn Alî hazretleri bir gün sevdikleriyle sahrada oturuyordu ki, güzel yüzlü bir ceylân gelip durdu yanında.
Ayaklarıyla işâretler yaptı.
Ve bâzı sesler çıkardı.
Yanındakiler;
“Bu hayvan ne istiyor?” dediler.
Büyük velî;
“Filân adam yavrumu kaçırdı. Dünden beri onu emziremedim. Ne olur, bana yardım edin diyor” buyurdu.
Ve biriyle çağırttı o adamı.
Geldiğinde;
“Sen bunun yavrusunu kaçırmışsın, git getir de onu emzirsin” buyurdu.
Köylü hayretler içinde gitti.
Ve o yavru ceylânı getirdi.
Ana ceylân yavrusunu emzirince, Zeynel’âbidîn hazretleri o adama;
“İstersen bu yavruyu annesine bağışla, onu sevindir” buyurdu.
Köylü;
“Peki efendim” deyip, verdi.
Anne ceylân, yavrusunu alıp, sevinç içinde hoplayıp sıçrayarak giderken dönüp dönüp arkasına bakıyordu.
Ordakiler;
“Efendim, bu ceylân yine bir şeyler mi söylüyor?” dediler.
“Evet, bize teşekkür ve duâ ediyor” buyurdu.
***
Zeynelâbidîn Alî hazretleri bir zaman hastalandı. Sevdikleri ziyâretine geldiler.
Onları karşılayıp;
“Ne için geldiniz?” buyurdu.
“Efendim, hasta olduğunuzu duyduk ve üzüldük. Çünkü sizi çok seviyoruz” dediler.
“Kim beni, Allah için severse, mahşer günü Arş-ı âlâ altında gölgelenir. Her kim de dünya için severse, o da hesapsız dünya ni’metlerine kavuşur” buyurdu.

Cezâsını buldu

yazar — Sat, 16 Apr 2011 02:19:56 +0000

Bir kimse anlatıyor:
Bir gün Zeynel’âbidîn Alî hazretlerine rastladım. Vaktiyle kendisine zulmeden meliki sordu.
Ben cevâben;
“Bildiğim kadarıyla zulümlerine devam ediyor efendim” dedim.
Çok üzüldü.
Yüz rengi değişti.
Ve ellerini kaldırıp;
“Yâ Rabbî! Sen o zâlime demir ve ateşle azap yap!” diye bedduâ etti.
Hacdan sonra Kûfe’ye vardım.
O zâlimi sordum bir dostuma.
Cevâben bana;
“Önce bıçakla ellerini kestiler, sonra da ateşte yaktılar” dedi.
Ben gayr-i ihtiyârî;
“Sübhanallah! O bedduâ ne çabuk kabul oldu” dedim.
***
Bu zat bir sohbetinde;
“Kardeşlerim, İslâmiyetin her emri ve her yasağı, biz kullar için büyük ni’mettir. Bu ni’mete şükretmezsek elimizden çıkar” buyurdu.
Dinleyenler;
“Nasıl şükredelim efendim?” dediler.
Cevâben;
“Emirlerin şükrü, onları yapmakla, haramların şükrü ise onları terk etmekle yapılır” buyurdu.
***
Bir gün Zeynel’âbidîn Alî hazretleri, ev halkı ve hizmetçileriyle birlikte sahraya hava almaya çıktılar. Sofrayı serip, tam bir şeyler yiyeceklerdi ki, bir ceylân uzaklardan seğirterek gelip yanlarında durdu.
Ve yaklaştı sofraya.
Onlarla birlikte yedi.
Sonra ayrıldı yanlarından.

“Kimin huzûruna çıkacağım?..”

yazar — Fri, 15 Apr 2011 02:36:24 +0000

Zeynelâbidîn Alî hazretleri, Resûlullah Efendimizin torunu, hazret-i Hüseyin’in radıyallahü anh oğludur.
Abdest almaya başlayınca yüz rengi solar, benzi sararır, âzâları titrerdi.
Bir yakını;
“Efendim, abdest almaya kalktığınız zaman niçin böyle korkar ve titrersiniz?” diye sordu.
Cevâbında;
“Abdest alınca kimin huzûruna çıkacağımı biliyorsun. Nasıl titremeyeyim” buyurdu.
***
Bir gece namaz kılıyordu. Şeytan, yılan sûretinde gelip, meşgul etmek istedi kendisini.
Aldırış etmeyince, ısırdı.
Namazını bitirince;
“Ey la’in, defol git!” dedi.
O anda bir ses duydu gâibden.
Kulak verdi.
“Sen Zeynel’âbidîn’sin, o sana zarar yapamaz!” diyordu.
***
Bir gün de sevdiklerine;
“Nasıl yaşarsanız, öyle ölürsünüz” buyurdu.
Dinleyenler;
“Yine söyle” dediler.
O zaman;
“Şimdiden çok Allah! diyelim ki, son nefeste Allah dememiz zor olmasın” buyurdu.
***
Bir gün de;
“Akıllı insan kimdir efendim?” diye sordular kendisine.
Cevâbında;
“Akıllı insan, ölmeden âhiret için hazırlık yapandır” buyurdu.

Günahını küçük görme!

yazar — Thu, 14 Apr 2011 02:30:40 +0000

Harem bin Hayyân anlatır: Veysel Karânî hazretleriyle görüştüğüm zaman kendisinden nasîhat istedim.
Cevâben;
“Günahının küçük olduğuna bakma, o günahı işlemekle Rabbine âsî olduğunun büyüklüğüne bak” buyurdu.
Ve ekledi:
“Günâhını küçük tutarsan, onu sana yasaklayan Rabbini küçük tutmuş olursun. Günahını büyük tutarsan, Rabbini büyük tutmuş olursun.”
“Nereye yerleşmemi tavsiye edersin?” dedim.
“Şam’a yerleş” buyurdu.
“Orada geçim nasıldır?” deyince,
“Rızkından şüphe eden kalblere yazıklar olsun” buyurdu.
Bir nasîhat istedim.
“Ey İbni Hayyân! Baban öldü, Âdem aleyhisselâm, Dâvûd aleyhisselâm, Muhammed Resûlullah öldüler. Halîfesi Ebû Bekir öldü, dedi.
Ve ardından;
“Kardeşim Ömer de öldü, vâh Ömer!” dedi.
Ben Kendisine;
“Hazret-i Ömer ölmedi” dedim.
“Evet, Onun da öldüğünü Rabbim bana bildirdi” dedi.
Sonra bana dönüp;
“Ölümü unutma! Ehl-i sünnetten ayrılma. Allahın kullarına emr-i ma’rûf yap!” buyurdu
Sonra da;
“Haydi şimdi git! Bir daha ne sen beni gör, ne de ben seni! Beni duâ ile an, ben de seni duâ ile anarım. Sen bu taraftan git, ben de şu taraftan gideyim” dedi.
Onunla gitmek istedim.
İzin vermedi.
Baktım, giderken ağlıyordu.
Onu görünce ben de ağladım.
Ardından bir süre bakakaldım.
Bir daha da haber alamadım.

“Adını bağışlar mısın?..”

yazar — Wed, 13 Apr 2011 02:25:22 +0000

Veysel Karânî hazretleri, Yemen’de bir dağda deve güdüyordu ki, hazret-i Alî ile hazret-i Ömer radıyallahü anhümâ, Efendimizin aleyhisselâm mübârek hırkasını kendisine teslîm etmek üzere oraya gittiler.
Kendisini bulup;
“Selâmün aleyküm ey çoban! dediler.
Veysel Karânî hazretleri;
“Aleyküm selâm, buyurun” dedi.
“Adını bağışlar mısın?”
“Abdullah” (Allah’ın kulu).
“Hepimiz Allah’ın kullarıyız. Seni burada ne diye çağırırlar?”
“Bana Üveys derler.”
Hazret-i Ömer;
“Yâ Üveys! Resûlullah Efendimizin sana selâmları var. Mübârek hırkasını hediye olarak sana gönderdiler ve ‘Bu hırkayı giysin, ümmetime duâ etsin’ buyurdular” dedi.
Hazret-i Üveys;
“Ama ben çok günahkâr bir kulum. Bu şerefli emânet bana değil, belki başkasına âittir” dedi.
Hazret-i Ömer;
“Hayır yâ Üveys, senin vasıflarını Resûlullah bize bildirdi. Aradığımız sensin” buyurdu.
O zaman aldı.
Öpüp kokladı.
Ve secdeye kapanıp; “Yâ ilâhî! Bu hırka hürmetine ümmet-i Muhammedin günahlarını affet” diye yalvarmaya başladı.
Secdede uzun kaldı.
Daha da uzayınca, iki büyük sahâbî endîşeye kapıldılar.
Birbirlerine bakıp;
“Acabâ emr-i Hak mı vâki oldu?” dediler.
Hazret-i Ömer;
“Yâ Üveys!” diye seslendi.
Hazret-i Üveys başını kaldırıp;
“Yâ Ömer! Keşke az daha bekleyip de çağırsaydınız. Zîrâ Rabbim, bu ümmetin tamamını affediyordu, ama sen çağırınca, bir kısmı kaldı” dedi.

Ben de Allahın kuluyum

yazar — Tue, 12 Apr 2011 02:24:45 +0000

V eysel Karânî hazretleri, üç gün bir şey yememişti.
Dördüncü gün dışarı çıktı.
Yolda bir “altın” gördü.
“Birinden düşmüştür” diye almadı.
Açlığını gidermeye çalışırken, bir koyunun kendisine doğru geldiğini gördü.
Ağzında da bir “altın” vardı.
Yine birinindir deyip almadı.
Koyun dile gelip;
“Ben de, senin kulu olduğun Allahın kuluyum. O’nun gönderdiği rızkı O’nun kulundan al” dedi.
Uzanıp o altını aldı.
Koyun gözden kayboldu.
***
Efendimiz aleyhisselâm ölüm hastalığında iken Eshâb-ı kirâm;
“Yâ Resûlallah! Hırkanızı kime verelim?” dediler
“Üveys-i Karnî’ye verin!” buyurdu.
Aradan yıllar geçti.
Hazret-i Alî ile hazret-i Ömer, “radıyallahü anhümâ” Efendimizin hırkasını alarak Yemen’e gittiler.
Oranın halkına;
“Üveys diye birini arıyoruz” dediler.
Onlar cevâben;
“Burada Üveys diye biri var, ama sizin aradığınız o değildir” dediler.
“Neden?” deyince,
“Çünkü o divânedir, tuhaf halleri var. Halk ağlasa o güler, herkes gülse o ağlar. Böyle garip biriyle sizin ne işiniz var?” dediler.
İki büyük sahâbî;
“Tam Onu târif ettiniz. Şimdi de yerini târif edin” dediler.
Onlar;
“Şu tepeyi görüyor musunuz, işte orada deve güdüyor” deyince, o yere teşrîf ettiler.
O esnâda hazret-i Üveys namaz kılıyor, develerini ise bir melek güdüyordu…