Köşe Yazıları>Ahmet Demirbaş – İslam Dini

İnkârcılarla bin ay harp eden peygamber!..

Ahmet Demirbaş — Fri, 05 Apr 2024 06:54:26 +0000

“Geçmiş zamanda Şemun (aleyhisselam) adlı bir peygamber vardı. Allah rızâsı için bin ay devamlı cihat edip, silâhını omuzundan çıkarmadı.”

Hazreti Şemun (Şemsûn) aleyhisselam, İsrailoğullarına gönderilen peygamberlerden olduğu rivâyet edilen mübârek zâttır… İsa aleyhisselamla Muhammed aleyhisselam arasında yaşamış olan Şemun aleyhisselam, İncil ehlindendi. İsa aleyhisselama indirilen, henüz bozulmamış İncîl-i şerîfe göre amel ederdi. Kavmiyse putlara tapardı. Şemun aleyhisselam, Allahü teâlâyı inkâr eden ve putlara tapan sapık kavimle cihâd (savaş) edip, onları îmâna çağırdı. Çok güçlü ve cesur bir zât olan Şemun aleyhisselamı düşmanları türlü hîlelerle şehit etmek istediler. Hangi bağla bağladılarsa, o bağı kırıp kurtuldu.

Yaşadıkları beldenin hâkimi, Hazreti Şemun’un hanımına haber gönderip;

-Eğer kocanı öldürmede bize yardımcı olursan, seni kendime alıp istediğin her şeye kavuştururum, dedi.

Kadın buna aldandı ve;

-Size nasıl yardımcı olurum? diye sordu. O da;

-Gece uyurken onu iyice bağla ve bize haber ver, dedi.

Kadın bu teklifi kabul etti. Bir gece Hazreti Şemun uyurken onun ellerini ve ayaklarını kendi saç telleriyle bağladı. Çünkü bir gün onun “Ben ancak kendi saçımın teliyle bağlanırsam onu kıramam” dediğini duymuştu.

Dediği gibi oldu ve kendi saç tellerinden kurtulamadı…

Kadın durumu şehrin hâkimine bildirdi… Askerleri gelip onu şehrin hâkiminin huzuruna götürdüler…

Hükümdâr onun, köşkünün önünde asılmasını emretti. Bunun üzerine Şemun aleyhisselam, Allahü teâlâya; “Yâ Rabbî! Dünyada yaşamayı, kâfirlerle senin yolunda cihâd etmek için isterim. Eğer bu isteğim kalpten ve samimiyse beni kurtar” diyerek dua etti. O anda bir melek gelip bağı çözdü.

Şemun aleyhisselam kurtulunca, kendisine eziyet eden hükümdârı, adamlarını ve kendi hanımını cezâlandırdı. İnsanları hak yola dâvete devam etti. Ona inanmayanlarla tek başına cihâd (harp) etti. Çok ganîmet elde etti. Cihâd ederken susadığı zaman Allahü teâlâ onun için taştan gâyet lezzetli bir su akıtırdı. Bu su o içip kanıncaya kadar durmazdı. Kendisine büyük bir güç ve kuvvet verilmişti.

***

Peygamber Efendimiz sallallahü aleyhi ve sellem buyurdu ki:

“Geçmiş zamanda Şemun (aleyhisselam) adlı bir peygamber vardı. Allahü teâlânın rızâsı için bin ay devamlı cihat edip, silâhını omuzundan çıkarmadı.”

Eshâb-ı kirâm; “Keşke bizim ömrümüz de uzun olsaydı da, biz de din uğrunda Allah için cihat etseydik” dediler. Bunun üzerine Kadir sûresi nâzil olup; “Size verilen Kadir Gecesi, bin aydan daha hayırlıdır (Bu gecenin sevâbı, bin ay cihat etmenin sevâbından çoktur)” buyuruldu.

Bu vesileyle Kadir Gecenizi tebrik ediyoruz efendim…

Ey nâs! Risaletimi tebliğ ettim mi?..

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:05:31 +0000

Peygamber efendimiz, miladi, 632 Hicri 10 yılının Zilkade ayında Eshabına hac için hazırlık yapmalarını emir buyurdu. Kırk bini aşkın müminle o sene hacca gitti… Arefe günü, Arafat’ta, devesi Kusva üzerinde, hutbe irad buyurdu. Bu hutbeye “Veda Hutbesi” denildi. Çünkü bu seneden sonra, bir daha haccetmek nasip olmadı… Resulullah efendimiz, “Veda Hutbesi”nin sonunda Eshabına sordu:

“Ey nâs! Yarın beni sizden soracaklar. Ne diyeceksiniz? Risaletimi tebliğ ettim mi? Vazifemi yaptım mı?”

Bütün Eshab-ı kiram;

-Evet, yemin ederiz, Allahın risaletini tebliğ ettin, vazifeni yaptın, dediler.

Bunun üzerine Resûl-i Ekrem efendimiz mübârek şehâdet parmağını aldırarak üç kere;

“Şahid ol yâ Rab! Şahid ol yâ Rab! Şahid ol yâ Rab!” dediler.

***

“Vedâ Hutbesi”nden sonra Peygamber efendimiz, Cebel-i Rahme’nin dibine varıp kayaları önüne alıp, kıbleye dönerek vakfeye durdu. Daha sonra bütün peygamberlerin yaptığı pek fazîletli olan (aşağıya özetle aldığımız) şu duâyı okudu:

“Allahü teâlâdan başka ilâh yoktur. O birdir. Eşi ortağı yoktur. Mülk, O’na âittir. Hamd, O’na mahsustur… Ey Allahım! Beni hidâyetine ulaştır.

Geçmişimi, geleceğimi bağışla! Ey başvurulacakların en hayırlısı! Kendisinden istenilenlerin en keremlisi, en çok vereni! Yüce huzûrunda boynunu bükmüş, senin için gözlerinden yaşlar boşanan, senin uğrunda bütün varlığını zelîl eden, senin için burnunu topraklara sürten bir kulun sana nasıl duâ ederse, ben de öyle duâ ediyorum! Ey Rabbim! Duâmı kabul buyurmaktan beni mahrum eyleme. Bana Raûf ve Rahîm ol! Ey
istenilenlerin en hayırlısı ve verenlerin en keremlisi!..

Ey duâcıların duâlarını kabul eden! Ey ümit bağlananların en üstünü! İslâmiyet ve Muhammed (aleyhisselâm) üzerindeki himâyen hürmetine sana yöneliyorum. Beni şu durduğum yerden bütün hâcetlerimi yerine getirmiş, dileklerimi ihsân buyurmuş, temennilerimi gerçekleştirmiş olarak döndür!..

Bizler, topluca senin Beyt-i Harâm’ına geldik. Şu büyük ‘Meşâir’de vakfeye durduk. Şu mübârek yerlerde hazır bulunduk. Ümîdimiz, yüce katındaki sevap ve mükâfâta nâil olmaktır. Ümîdimizi boşa çıkarma Allahım!”

Resûlullah efendimiz, bu duâdan sonra vakfe yaptı. Akşam üzeri: “Bugün, dîninizi sizin için ikmâl eyledim. Üzerinize olan nîmetimi tamamladım ve size din olarak İslâmiyet’i vermekle râzı oldum” (Mâide sûresi: 3) meâlindeki âyet-i kerîme nâzil oldu. Böylece, İslâm dini ikmal bulmuş oldu.

Bildirilmemiş, açıklanmamış hiçbir emir, yasak kalmadı. Peygamber efendimiz de vazifesini tamamlamış oldu. Kısa bir müddet sonra da bu fâni dünyadan ayrıldı… Şefaat yâ Resulallah…

Çatıda deve mi olur be şaşkın?

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:04:06 +0000

İstikamet sahibi olmak çok önemlidir. İnsan, ne için yaratıldığının şuurunda olmalı… Allahü teâlâ, (Kulum benden ne isterse ona o kapıları, o yolu açarım) buyuruyor…

Belh Sultanı İbrahim Edhem, bir gece kuş tüyü yatakta yatarken, sarayın damından ayak sesleri işitti. Sinirlenmişti;

-Kim bu saatte o damdaki?.. Ne arıyorsun orada be adam? diye seslendi.

-Devemi kaybettim, onu arıyorum, diye cevap geldi.
Hükümdar, iyice kızmıştı:

-Behey şaşkın! Damda deve mi olur! diye haykırdı. Damdaki, dedi ki:
-Ey hükümdar! Damda deve aranmaz da, atlas yataklarda Cennet aranır mı?
Bu söz çok tesir etmişti… Sabah vezirleriyle görüşürken aklı fikri gece olan bu olayda idi…

Bu sırada bahçeden sesler gelmeye başladı. Pencereden bakınca, iri yarı bir gencin saray muhafızları ile tartıştığını gördü. Seslenerek onları içeri çağırdı. Delikanlıya ne istediğini sorunca;

-Ben hana girmek istiyorum, bunlar bırakmıyor, dedi.

-İyi ama burası han değil ki, saraydır, ben de padişahım dedi. Genç itiraz etti:

-Hayır burası bir han, dedi.

-Peki nasıl han oluyor?

-Senden önce burada kim vardı?

-Babam vardı.

-Ne oldu ona?

-Göçtü gitti.

-Ondan önce?

-Dedem vardı.

-Ona ne oldu?

-O da göçüp gitti.

-Peki, birinin konup birinin göçtüğü yere han denmez de ne denir?!.
Genç bunları söyleyip, çekip gitti…
Gece damdaki adamın sözleri ve şimdi de bu gencin sözleri hükümdarı düşüncelere sevk etmişti… Biraz ferahlamak istiyordu… Av elbiselerini giyinip, kırlara doğru sürdü atını… Bir ceylan gördü. Birkaç saat bununla uğraştı. Sonunda öyle bir yere sıkıştırdı ki, artık hayvanın kaçacağı yer kalmamıştı. Kendi kendine; “Beni çok yordun, şimdi ne yapacaksın, nasıl kurtulacaksın elimden?” diye söylendi. O anda ceylan, Allahü teâlânın izniyle dile gelip;

-Başka işin yok mu? Ne istiyorsun benden, beni öldürmek için mi yaratıldın? Asıl vazifeni yapsana sen, dedi.

Hayretler içinde kalan İbrahim Edhem, okunu yayını atıp hemen tövbe etti. Sultanlığı da bıraktı, bir daha memleketine dönmedi. Gitti, İslam âlimlerine talebe oldu, senelerce ilimle uğraştı. Sonunda “İbrahim Edhem Hazretleri” oldu. Artık o bir “Gönül Sultanı”ydı…

Bugün o mübarek zatın vefat yıl dönümüdür. (19 Şubat 779) Bu menkıbeyle kendisini anmış olduk. Allahü teala şefaatine nail eylesin…

O, ilim âşığı bir hükümdardı

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:04:06 +0000

Bugün, Türk-İslâm dünyasının büyük hükümdarlarından ve “Büyük Timur İmparatorluğu”nun kurucusu Emîr Tîmûr Gürgân’ın vefat yıl dönümüdür. (20 Şubat 1405)

Timur Han, târihin en büyük cihangirlerinden biridir. Babası Moğol Barlas Aşireti reislerinden Emir Turagay (Turgay) annesi Tigin Hatun’dur. 1336’da Türkistan’daki Keş’te doğdu. Âlimleri ve Allah dostlarını çok seven babası Emir Turagay, ona aklî ve naklî ilimleriyle kumandanlık bilgilerini ehil hocaların elinden öğretti. 1370 yılında 34 yaşındayken Belh hâkimi oldu. Cengiz Han soyundan bir hanımla evlendiği için Gürgân “Han Damadı” diye tanındı. Hükümdarlığı süresince hiç mağlup olmadı. Kısa zamanda bütün Orta Asya ve İran’ı ele geçirdi… Çin’e ve Delhi’ye kadar bütün Asya’yı, Irak, Suriye ve İzmir’e kadar Anadolu’yu aldı. İki yüz bin kişi ile Çin’e giderken Otrar’da vefât etti. Ancak, sağlığında çok sevdiği torunu Muhammed Sultan için yaptırdığı Semerkant’taki türbeye götürülerek defnedildi…

Her türlü maddî ve mânevî hasletlere sâhip olan Tîmûr Han, dünyada ender yetişen devlet adamlarından biridir. Timur öncesinde Orta Asya Türklüğü göçebe bir hayat sürerdi. Timur han Mâverâünnehr’i şehirleştirdi. Obaları iskan etti.

Su kanalları inşâsıyla toplumu tarıma geçirdi. Büyük şehirleri ticâret yollarına bağladı. Fetihleriyle âlimleri, sanatkarları Orta Asya’ya topladı. Tarihçiler onun için şöyle der:

“Savaşlardan arta kalan zamanını âlimlerden ders almakla geçiren ilim âşığı bir hükümdar… Üç yüz kişiyle, on bin kişilik bir orduyu yenen eşsiz bir stratejist…”

***

Timur Han, son nefesini vermeden önce; ölüm döşeğinde evlatlarına şu vasiyeti yaptı:

“Oğullarım! Milletin refahını, saadetini sağlamak için sizlere bıraktığım vasiyeti ve tüzükleri iyi okuyun, asla unutmayın ve tatbik edin…

Milletin dertlerine derman olmak vazifenizdir. Zayıfları, yoksulları koruyun… ‘Adalet ve iyilik etmek’ düsturunuz, rehberiniz olsun…

Benim gibi uzun saltanat sürmek isterseniz, kılıcınızı iyice düşünerek çekiniz, bir defa çektikten sonra da onu ustalıkla kullanınız…

Aranıza nifak tohumları ekilmemesi için çok dikkatli olun. Bazı nedimleriniz ve düşmanlarınız nifak tohumları saçmaya, bundan faydalanmaya çalışacaklardır. Fakat vasiyetimde size idare şeklini, ana ilkelerini gösterdim. Bunlara sadık kalırsanız taç başınızdan düşmez… Babanızın, ölüm döşeğinde söylediği bu sözleri unutmayın!.. Benden sonraki hakanınız Pir Muhammed Cihangir’dir. Ona, bana itaat eder gibi itaat edeceksiniz… Kumandanlarım, şimdi itaat yemini ediniz!”

Ruhu şâd olsun…

Muhakkak ki öfke bir köz parçasıdır!

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:02:02 +0000

İnsanların çoğunun başına ne gelmiş ise, hep öfke sebebiyle gelmiştir. Bir anlık öfke, insanın dünya ve ahiretini karartmaya yetmiştir. Bir hadis-i şerifte buyuruldu ki:

“Muhakkak ki, öfke, bir köz parçasıdır. Sizin hanginiz bu köz parçasının kendisinde hâsıl olduğunu görürse, eğer o anda ayakta ise otursun, oturmakta ise yatsın!”

İnsan öfkelendiği zaman, karar vermemelidir. Bu hâldeyken verilen karar sağlıklı olmaz. Halife Ömer bin Abdülaziz, öfkelendiği bir şahsa şöyle dedi:

– Eğer beni öfkelendirmemiş olsaydın, seni mutlaka cezalandırırdım! Şimdi adaleti gözetemem diye seni cezalandırmıyorum.

Yine başka bir gün Ömer bin Abdülaziz, etrafa zarar veren bir sarhoş gördü. Onu yakalattırıp cezalandırmak istedi. Fakat sarhoş, ileri geri konuşarak halifeye sövdü. Bunun üzerine halife, onu cezalandırmaktan vazgeçti. Kendisine sarhoşu cezalandırmaktan niçin vazgeçtiği sorulunca, şu cevabı verdi:

– O, bana küfretmekle beni öfkelendirdi. Eğer bunun üzerine, ben onu cezalandırmış olsaydım, bunu öfkemden dolayı yapmış olacaktım. Hâlbuki, onu Allahü teâlânın emrine muhalif bir fiili işlediği için cezalandırmam gerekir…

Allahü teâlâ, Kur’an-ı keriminde buyurdu ki:

“Cennet ve Allahın mağfireti, gerek darlık ve gerekse bolluk hâllerinde yedirip-içirenler ve öfkelenince öfkesini yenenler için hazırlandı.”

***

Tabiîn’in büyüklerinden olan hadis ve fıkıh âlimi Meymun bin Mihran hazretlerinin akıllı, ilim sahibi bir kölesi (hizmetçi) vardı. Bir gün sofraya yemek getirirken ayağı kaydı, çorbayı bunun üstüne döktü. Meymun, çok öfkelendi. Fakat hizmetçi kendisine şöyle dedi:

– Benim kıymetli efendim, Allahın, “Öfkelenince öfkelerini yutanlar…” kelâmı ile amel et!

Hizmetçinin bu hatırlatması karşısında, Meymun, “Onunla amel ettim” dedi ve öfkesini yendi.

Fakat hizmetçi hemen peşinden, “Âyetin ondan sonraki, ‘İnsanları affedenler…’ kısmıyla da amel etmelisin!” dedi.

Bunun üzerine, “Onunla da amel ettim” diyerek, affettiğini bildirdi.

Hizmetçi bu sefer de, daha sonraki, “Allah iyilik edenleri sever” kısmıyla da amel etmesini söyleyerek, efendisinin, ayrıca kendisine bir de iyilik yapmasını istedi.

Meymun onu da yaptı ve kölesine dedi ki:

– Sana iyilik de ettim. Haydi, bundan böyle Allah rızası için hürsün, serbestsin!

Mert olan, halkın içinde bulunur…

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:02:02 +0000

Din adamı olarak ortaya çıkan bir kimse, Resûlullah efendimizin sünnetine uymuyorsa, yani İslâmiyete yapışmıyorsa, dini değiştirip, kendi aklına göre bid’atler çıkartıyorsa, ondan kaçmalı, yanına yaklaşmamalıdır.

Büyük âlim ve velî Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri buyurdu ki:

“İnsanı saâdet-i ebediyyeye kavuşturacak tek bir yol vardır. O da, Resûlullahın izinde bulunmaktır. Ehl-i sünnet âlimlerinin yazdığı kitapları okumayan, onları kendine rehber edinmeyen, hadîs-i şerîflerin gösterdiği yolda olamaz! Çünkü, İslâm âlimi, Kur’ân-ı kerîmin ve hadîs-i şerîflerin gösterdiği yolu göstermektedir.

Resûlullaha uymakta gevşek olanları, O’nun ışıklı yolundan ayrılanları din adamı sanmayınız! Onların yaldızlı sözlerine ve ateşli yazılarına aldanmayınız!

Yahûdîler, Hıristiyanlar ve Budist, Berehmen denilen Hind kâfirleri de, tatlı ve yanık sözlerle, hîleli mantıklarla, kendilerinin doğru yolda olduklarını, insanları iyiliğe, saâdete çağırdıklarını bildiriyorlar.

Hakiki İslâm âlimleri, kendilerine sorulan şeyleri, fıkıh kitaplarından cevap bulup, suâl edenlere bunları söylerler. Mezhebsiz din adamı ise, fıkıh kitabını okuyup anlayamadığı için, câhil kafasına ve noksan aklına gelenleri söyleyerek suâl sâhibini aldatır. Onun Cehenneme gitmesine sebep olur. Bunun içindir ki,
Peygamberimiz, (Âlimlerin iyisi, insanların en iyisidir. Âlimlerin kötüsü insanların en kötüsüdür) buyurdu.

Hârika, olağanüstü hâller, açlıkla ve riyâzet, sıkıntı çekmekle de hâsıl olur. Bunlar, yalnız Müslümanlara mahsus hâller değildir.

Dinin emirlerinden müstehabları yapmakta gevşek davranan, sünnetleri yapamaz. Sünnetleri yapmakta gevşeklik de, farzların yapılmasını zorlaştırır. Farzlarda gevşek davranan da, ma’rifete, Allahü teâlânın rızâsına kavuşamaz.

Mubâhlara ölçüsüz dalan, mekrûha düşer. Mekrûhlar harâma, harâm da insanı küfre götürür…”

Evliyânın büyüklerinden, Ebû Sa’îd Ebülhayr hazretlerine sordular:

– Filânca kimse su üstünde yürüyor. Buna ne dersiniz?

– Bunun kıymeti yoktur. Ördek ve kurbağa da suda yüzer.

– Filân adam havada uçuyor. Buna ne dersin?

– Sinek ve çaylak da uçuyor. Sinek kadar kıymeti var derim.

– Filân kimse, bir anda şehirden şehire gidiyor, dediler.

– Şeytan da, bir solukta şarktan garba gidiyor. Böyle şeylerin dînimizde kıymeti yoktur. Mert olan, herkesin arasında bulunur. Alışveriş yapar, evlenir. Fakat, bir an Rabbini unutmaz.

Sırtında küfe ile tavaf eden genç!

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:00:57 +0000

Allahü teâlânın rızâsı, dinine bağlı olan ana-babanın rızâsına bağlıdır. Allahü teâlânın gazabı, dinine bağlı olan ana-babanın gazabındadır. Peygamber efendimiz “Cennet ana-babanın ayağı altındadır” buyurmuştur. Yâni, sana dinini îmânını öğreten ananın-babanın rızâsındadır. Bir kimsenin ana-babası zâlim olsalar dahi onlara karşı gelmek, onlara sert konuşmak câiz değildir. Çeşitli vesilelerle, onların elleri öpülüp, duâları alınmalı, haklarını helâl ettirmelidir. Ana-babanın, itâat lâzım olmayan emirlerini bir özür, bahâne bularak yapmamalı, sert muâmele yapmayıp, tatlı yumuşak söylemelidir. Allahü teâlâ buyurdu ki:

– Yâ Mûsâ, günâhlar içinde bir günâh vardır ki benim indimde çok ağır ve büyüktür. O da, ana-baba evlâdını çağırdığı zaman emrini dinlememesidir… Yâ Mûsâ, ana-babasını râzı eden beni râzı etmiş olur. Ana babasını râzı edip bana âsî olan kimseyi dahi iyilerden sayarım.

Ana-babasına âsî olan, bana mûtî olsa bile, onu fenâlar tarafına ilhâk ederim.

Ana-baba, kızıp bir şey söylediği zaman onlara karşılık vermemelidir. Onların üzülüp bedduâ etmelerinden korkmalıdır. Yanlış bir iş yapıp onları üzünce hemen özür dilemelidir. İnsanın saâdeti ve felâketi onların kalplerinden gelen ve ağızlarından çıkacak olan sözdedir. Atılan ok tekrar geri gelmez. Onlar hayatta iken kıymetini bilip, hayır duâlarını almak lâzımdır. Vefâtlarından sonraki pişmanlık fayda vermez… Vefat etmiş iseler, arkalarından çok hayır hasenat yapmalıdır.

Onların akrabalarını, yakın dostlarını, ahbaplarını fırsat buldukça ziyaret edip, hâl hatır sorup gönüllerini almalıdır.

Din büyüklerimiz şu tehlikeye dikkat çekiyorlar: “İmânlı olup, Cehennemden en son çıkacak olanlar; ana-babasının İslâmiyete uygun olan emirlerine âsi olanlardır…”

***

Hasan-ı Basrî hazretleri, Kâbe’yi ziyâret ve tavâf ederken bir genç gördü ki, sırtında bir küfe vardı. Bununla tavâf ediyordu. Ona dönüp dedi ki:

-Arkandaki o yükü koyup öylece tavâf etsen daha iyi olmaz mı?

Genç, şöyle cevap verdi:

-Bu arkamdaki yük değil, babamdır. Bunu Şam’dan yedi kere buraya getirip tavâf ettirdim. Çünkü bana dinimi, îmânımı bu öğretti. Beni İslâm ahlâkı ile yetiştirdi.

Hasan-ı Basrî hazretleri bu kimsenin yaptığını çok beğendi ve buyurdu ki:

-Ey genç! Babanı kıyâmet gününe kadar böylece arkanda getirip tavâf ettirsen, fakat bir defa kalbini kırsan yaptığın hizmet boşa gider. Yine bir defa gönlünü yapsan, bu kadar hizmete mukabil olur.

Doktora da gitmeli, ilaç da kullanmalı!

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:00:57 +0000

Allahü teâlâ, her şeyi bir sebep ile yaratmaktadır. Bir şeye kavuşmak isteyen, o şeyin sebebine yapışır. İnsana sıhhat, şifâ vermek için, duâ etmeyi, sadaka vermeyi ve ilaç kullanmayı sebep yapmıştır. Şifâyı ilaçtan değil, Allahü teâlâdan beklemelidir…

Dinimize göre, tedavi şu şekilde yapılır:

1- Bilinen ilaçları kullanarak. 2- Kur’ân-ı kerîm okuyarak, duâ ederek. 3- Sadaka vererek.

Hadîs-i şerîfte, (Hastalarınızı sadaka vererek tedavi ediniz) buyuruldu.

Bu üç şekil, hepsi beraber olduğu gibi, tek tek veya ikisini kullanarak da yapılabilir.

Peygamber efendimiz (Ey Allahın kulları! İlaç kullanın!) buyurdu. Bir defasında da;

–Her hastalığın ilacı vardır. Yalnız ölüme çâre yoktur, buyurdu.

– İlaç, kazâ ve kaderi değiştirir mi? dediklerinde;

– Kazâ ve kader, insana ilacı kullandırır, buyurdu…

Mûsâ “aleyhisselâm” hastalanmıştı. İlacını söylediler.

– İlaç istemem, Allahü teâlâ şifâsını verir, dedi.

– Bu hastalığın ilacı meşhurdur ve tecrübe edilmiştir, az zamanda iyi olursunuz, dediler.

– Hayır, ilaç istemem, dedi ve hastalığı arttı. O zaman vahiy gelip, cenâb-ı Hakkın “İlaç kullanmazsa şifâ ihsân etmem” emri gelince, ilacı içti ve iyi oldu.

Fakat kalbine bir şey geldi. Vahiy gelip, Allahü teâlâ buyurdu ki:

“Sen tevekkül etmek için, benim âdetimi, hikmetimi değiştirmek istiyorsun. İlaçlara, faydalı tesirleri kim verdi? Elbette ben yaratıyorum.”

Allahü teâlâ, ilaçları, şifâ için sebep yapmıştır. Ekmek ile suyu doyurmağa sebep yaptığı gibi, ilaçları da, hastalıkları gidermeye sebep yapmıştır. Bütün sebepleri yaratan, bunlara tesîr kuvveti veren, Allahü teâlâdır.

Hadîs-i şerîfte buyuruldu ki:

(Mûsâ aleyhisselâm;

-Yâ Rabbî! Hastalığı yapan kimdir, hastalığı iyi eden kimdir, dedi.

Cenâb-ı Hak;

“Her ikisini de yapan benim” buyurdu.

– O hâlde, tabîbe ne lüzum var? deyince;

“Onlar, şifâ için yarattığım sebepleri bilir ve kullarıma verir. Ben de onlara, bu yoldan rızk ve sevap veririm” buyurdu.)

Görülüyor ki, doktora gitmeli, ilaç kullanmalıdır. Fakat, doktora ve ilaca güvenmemelidir. İlaç içip de iyi olmayan, ameliyat masalarında kalıp can veren az değildir…

Oğlunu Halife’ye şikâyet eden adam!

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:00:06 +0000

Bugünkü yazımıza bir hadis-i şerif mealiyle başlayalım:

“Evladınıza ikram edin, ana-babanın sizde hakkı olduğu gibi, evladınızın da sizde hakkı vardır.” [Taberani]

Evet, bizim çocuklarımız üzerinde haklarımız olduğu gibi, onların da bizim üzerimizde hakları vardır… Ana-baba olarak öncelikle onları güzel terbiye etmeliyiz. Peygamber efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem) bu hususta buyurdu ki:

“Çocuğu güzel terbiye, evladın babası üzerindeki haklarındandır.” [Beyheki]

“Evladınıza ikram edin, onları edepli, terbiyeli yetiştirin!” [İbni Mace]

Çocuklarımıza beddua etmemeliyiz. İbni Mübarek hazretleri, çocuğunu şikâyete gelen birine, “Çocuğuna beddua ettin mi?” diye sordu. O da, “evet, ettim” deyince, “Çocuğun ahlakını sen bozmuşsun” buyurdu.

Çocuklarımızı helal gıda ile beslemeliyiz! Haram gıdanın etkisi çocuğun özüne işler, çocukta uygunsuz işlerin meydana gelmesine sebep olur. Hadis-i şerifte “Yiyip içtikleriniz helal, temiz olsun! Çocuklarınız, bunlardan hasıl olur” buyuruldu. (R.Nasıhin)

***

Bir adam, Halife Hazret-i Ömer’e gelerek oğlunu şikâyet eder. Hazret-i Ömer, bu kimsenin oğluna der ki:

– İmandan sonra birinci vazifemiz ana babanın kalbini kırmamaktır. Onlar ne kadar kötü olsalar da, yine her şeyin üstünde hakları vardır. Onların kalbini kıranın ibadeti kabul olmaz. Müslüman doğmamıza ve Müslüman yetişmemize sebep olan ana babamızın kalbini kırarsak Cennete nasıl gireriz? Onlar bize hakaret etse de, yalvararak gönüllerini almamız lazımdır. Müslüman ana babamız bizden razı olmadıkça, Allahü teâlânın sevdiği bir kul olmak çok zordur.

Çocuk, Hazret-i Ömer’e der ki:

– Ya Emir-el-müminin, söylediklerini aynen kabul ediyorum. Fakat çocuğun ana babası üzerinde hiç mi hakkı yoktur?

Hazret-i Ömer buyurdu ki:

– Evet çocuğun da hakları vardır. Evlenirken çocuklarına anne olacak kızı veya kadını iyi bir aileden seçmesi, çocuğa güzel isim koyması ve dinini öğretmesi bunlardandır.

Çocuk, Halife’ye der ki:

– Babam, bana terbiye nedir öğretmedi. Anam ise, ateşe tapan bir Mecusinin kızı idi. Doğduğumda ismimi “Karaböcek” koymuş… Allah’ın kitabından bana bir harf bile öğretmedi. Maalesef dinim hakkında hiçbir şey bilmiyorum.

Hazret-i Ömer, çocuğun babasına dönüp şöyle der:

– Be adam! Gelmiş, bir de bana oğlunu şikâyet ediyorsun; hâlbuki sen onun hakkını çiğnemiş ve o sana kötülük etmeden, sen ona kötülük etmişsin!..

Aslandan kurtaran bir lokma ekmek!..

admin — Sun, 18 Feb 2018 21:57:30 +0000

Allahü teâlânın rızasına kavuşmak niyetiyle, muhtaçları, fakirleri ve yetimleri gözetmek ne güzel bir haslettir… Mal, insanın sevdiği şeylerdendir. Cenab-ı Hak, insanı mal ile imtihan ederek buyuruyor ki:

(Eğer ebeveyniniz, çocuklarınız, kardeşleriniz, hanımlarınız, kabileniz, elinize geçirdiğiniz mallar, kesada uğramasından korktuğunuz alışveriş, hoşlandığınız evler, size, Allahtan ve Resulünden, Allah yolundaki cihaddan daha sevgili ise, Rabbin azabını bekleyiniz!) [Tevbe/24]

Şeytan, insana hayır hasenat yaptırmak istemez. O melun istemese de sadaka vermelidir. Bir âyet-i kerime meali şöyledir:

(Şeytan, fakirleşirsiniz diye korkutup, size cimriliği, çirkin şeyleri emreder, sadaka verdirmek istemez. Allah ise kendi lütfundan size mağfiret ve bol nimet vadediyor. Allah’ın ihsanı geniştir, her şeyi hakkıyla bilendir.) [Bekara 268]

Hadis-i şeriflerde de buyuruldu ki:

(Sadaka verenin rızkı artar ve duası kabul olur!)

(Allahü teâlâ, bazı kullarına çok nimet vermiştir. Bunları, kullarına faydalı olması için yaratmıştır. Bu nimetleri Allahın kullarına dağıtırlarsa, nimetleri azalmaz. Eğer bu nimetler onlara ulaştırılmazsa, Allahü teâlâ, o nimetleri bunlardan alır, başkalarına verir.)

Dünya geçicidir. Şu üç günlük dünyanın malı, parası insanı aldatmamalıdır. Bu mallar, daha önce başkalarının idi. İnsan öldükten sonra yine başkalarının olacaktır. Bunun için zenginler bu malların sadece vekilleri, bekçileri olduklarını akıllarından çıkarmamalıdır. Veren el, alan elden üstündür… Büyüklerimiz “Sadaka belayı defeder” buyurmuşlardır…

***

Herkes tarafından sevilen saliha bir kadın vardı. Fakirdi ancak yine de çok cömertti. Bu kadıncağız bir gün çıkınına birazcık ekmek alıp, küçük çocuğuyla birlikte ormana oduna gidiyordu. Karşılarına ihtiyar bir kimse çıkıp dedi ki:

– Çok fakirim ve açım. Ne olur bana bir lokma yiyecek ver!

Kadın, yanında bulunan bir parça ekmeği ona verdi.

İhtiyar, duâlar ederek oradan ayrıldı… Kadın ormanda odun toplamakla meşgul olduğu sırada, bir aslan gelip çocuğunu kaptığı gibi kaçırdı. Kadın, çocuğunun feryadını duyunca, hemen oraya koştu. Fakat, elinden bir şey gelmiyordu. Çaresizce dövünüp dururken bir de ne görsün! Çocuk ağlayarak kendisine doğru geliyordu. Kadıncağız sevinçle çocuğuna sarıldı. Bu esnada şöyle bir ses duydu:

“Kendi ihtiyacın olduğu hâlde, o muhtaç sahibi ihtiyara verdiğin bir lokma ekmek sebebiyle çocuğun kurtuldu.”