Köşe Yazıları>M.SAİD ARVAS – İslam Dini

Büyüklerin sözü, sözlerin büyüğüdür…

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:04:47 +0000

İbrahim bin Edhem hazretleri evliyanın büyüklerindendir. 12 asır önce vefat etmiş olmasına rağmen, hâlâ unutulmadı. Hikmetli ve güzel sözleri, örnek halleri insanların takdirini ve hayranlığını kazandı…

Bir gün bu mübarek zatı ziyarete gelip, kendilerinden nasihat istediler. O da onlara şu altın nasîhatleri yaptı:

* İnsanlar, dünya işleri ile meşgul olurlarken, siz ahiret işleri ile meşgul olunuz! Gayeniz dünya olmasın!

Gayesi dünya olanların ibadetleri çok olsa da sevabı azdır. Veya hiç yoktur.

“Kalbinde dünya sevgisi olanın ibadetleri ihlaslı olmaz!”

İçindeki riya, kibir, ucub ve hased gibi kötü şeylerden uzaklaşamaz. Bunlar da ibadetlerini geçersiz kılar. Kalbinde dünya sevgisi olmayanın ibadetleri ise; Allahü teâla için olduğundan, az da olsa kıymetlidir.

* İnsanlar, dış taraflarını güzelleştirmek için çaba harcarlarken, siz içinizle uğraşınız!

Önemli olan kalbin temizliğidir. Böyle temiz kalblere Rabbimizin sevgisi dolar. Bir kap boşaltılınca içine hemen hava dolduğu gibi… Bu kalpler nazargâhi ilâhi olur ve şeytanlar ona yaklaşamazlar!..

* İnsanlar, kasırlarını (evlerini) mamur etmeye çalışırlarken, siz kabrinizi mamur etmeye bakın!

Dünya evlerinde kalma müddeti, kabirdekine nazaran çok kısadır. Bir gün bile, bu dünya evlerinde kalabileceğimiz belli değilken; dünyadaki evimize bu kadar önem veriyoruz. Kıyamete kadar içinde kalmaya mecbur olduğumuz kabrimizi ihmal ediyoruz.

“İnsan, ne garip bir varlıktır ki; bırakıp gideceği muhakkak olan yere bu kadar önem veriyor, gidip kalacağı muhakkak olan yeri ise hesaba katmıyor.”

Kazandığı paraya seviniyor, ömrünün azaldığına üzülmüyor. Ömür bittikten sonra servetin ne kıymeti vardır?

* İnsanların çoğu başkalarının ayıplarını araştırırlar, siz kendi ayıplarınızla meşgul olun!

Başkalarının kusurlarını araştırmak, çok büyük günahtır. Aynı zamanda içinde kul hakkı da vardır. Kıyamet günü sevaplarımızın elimizden alınmasına sebep olabilir… İnsanın iki gözü vardır, fakat gördüğü nokta birdir. Başkalarının ayıplarını araştıran kişi, kendi ayıplarını göremez ve ondan da kurtulmaya çalışamaz. Neticede de sıkıntıya girer ve büyük zararlara uğrar…

* İnsanların çoğu insanların takdirini kazanmaya çalışırlar. İnsanların rızası onlar için en kıymetli şeydir. Siz Rabbinizin rızasını kazanmaya çalışınız!

Bütün kâinatı yoktan var eden, dilediği anda da yok etmeye muktedir olan Rabbimizin rızasını elde edebilirsek en büyük nimete kavuşmuş oluruz. Bundan da büyük bahtiyarlık olmaz!..

Kitaplara inanmak imanın şartlarındandır

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:04:06 +0000

Kitaplara iman Allah tarafından bazı peygamberlere kitap indirildiğine ve içinde yazılanların tamamen doğru ve gerçek olduğuna inanmaktır… Kitaplara inanmanın imanın şartlarından biri olduğu bilinmelidir.

Her ilahi kitap bir peygamber aracılığı ile gönderilmiştir. Kendisine kitap gönderilen peygamberler de ondaki emir ve yasakların uygulanmasını göstermiş ve bunların yaşanabilir olduğunu ortaya koymuştur.

Biz kitapların şu anki hâline değil, Allahü teâlâdan gelen bozulmamış şekline inanmakla yükümlüyüz. İlahi kitaplardan bir kısmı tamamen kaybolmuş, bugün için elimizde ondan hiçbir eser kalmamıştır. İbrahim aleyhisselâmın sahifeleri de böyledir. Tevrat, Zebur ve İncil ise zamanla insanların müdahalesi neticesinde değişikliğe ve bozulmaya uğramıştır.

Semâvi kitapların içinde yalnız Kur’an-ı kerim hiçbir değişikliğe uğramadan günümüze kadar gelmiş ve kıyamete kadar da bu özelliğini sürdürecektir. Diğer kitapların muhafazasını Rabbimiz üzerine almamıştır. Onlar zaten belli bir zaman için gönderilmişti, bir sonraki gönderilince öncekinin hükmü bitecekti.

Kur’an-ı kerim son indirilen kitap olduğundan onun hükmü kıyamete kadar devam edecektir. Bundan dolayı onun bozulmaması gerekmekte idi. Bunun için son nazil olan ve kitapların en mükemmeli olan Kur’an-ı kerimin muhafazasını bizzat Rabbimiz üzerine aldı. Hicr süresi 9. ayeti kerimesinde meâlen;

“Kur’anı kesinlikle biz indirdik. Elbette onu yine biz koruyacağız” buyurulmaktadır.

Kur’an-ı kerim, kendinden önceki kitapları tasdik etmiş, fakat onların koymuş olduğu bazı hükümleri kaldırarak, yeni hükümler getirmiştir. Mümin olabilmek için hazret-i Peygambere ve ona indirilen Kur’an-ı kerime uymak şarttır. Buna göre ehli kitabın mümin diye nitelenebilmesi ve kurtuluşa erebilmesi için peygamberimiz aleyhisselâm ve Kur’anın hükümlerini gönülden benimsemesi gerekmektedir.

Peygamber göndermek ve kitap indirmek Rabbimiz için bir görev ve zorunluluk değildir. Fakat insanların peygamberlere ve kitaplara ihtiyacı vardır. Rabbimizin bize en büyük nimeti de budur. Dünyada kavuştuğumuz nimetler azdır ve geçicidir. Bize ebedi saadeti de ihsan etmek istiyor. Cennete giden yolu aklımızla bulamazdık.

Yalnız aklımızla kalsaydık; dünyaya nereden geldiğimizi, nereye gideceğimizi bilemezdik. Rabbimizin sıfatlarını öğrenemezdik. İmanın altı şartından biri olan meleklere ve ahiret gününe iman edemezdik. Allahü teâlâ kullarına bir lütuf ve ihsan olarak peygamberleri vasıtası ile kitaplar indirmiş ve yol göstermiştir. Bunun için Rabbimize ne kadar hamd etsek azdır…

Rabbinden gafil olanların akıbeti!

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:02:02 +0000

Bütün kötülüklerin başı, kalbin Rabbinden gafil olmasıdır. Ahiret günü haramın azabı olduğu gibi, helâlin de hesabı vardır. İmam-ı Gazâli (rahmetullahi aleyh) İhya-ül Ulum kitabında bu hususta şu ibretlik kıssayı nakleder:

Bir adam İsa aleyhisselam ile arkadaşlık yapmak ister. Büyük nebi kırmaz, birlikte yola çıkarlar… Bir miktar yürüdükten sonra su başında dururlar. Yanlarında üç ekmek vardır. Ekmeğin ikisini yerler. İsa aleyhisselam gidip su içer, döndüğünde üçüncü ekmeği göremeyince sorar:

-Ekmeğe ne oldu?

-Bilmiyorum, cevabını alır…

Hazret-i İsa arkadaşı ile yola devam eder. Hayli acıkırlar. İki geyik yavrusuna rastlarlar. İsa aleyhisselam yavrulardan birini çağırır, koşa koşa gelir. Keser, pişirir ve yerler. Sonra “Allahın izni ile kalk” der. Geyik yavrusu dirilip annesinin yanına gider. İsa aleyhisselam arkadaşına dönüp yine sorar:

-Sana bu mucizeyi gösteren Allahın adına yemin veriyorum! Söyle o ekmeği kim aldı?

-Bilmiyorum.

Yola devam eder, bir nehirle karşılaşırlar. Köprü yok, sandal yok. Karşıya geçmeleri lâzım. İsa aleyhisselam adamın elini tutar, burula burula akan coşkun suların üstünde yürürler. Tekrar sorar:

-Bana bu mucizeyi veren Allahü teala aşkına söyle ekmek ne oldu?

-Bilmem, haberim olsa söylerim.

Nihayet ovaya inerler. İsa aleyhisselam bir miktar toprak yığar ve dua eder. Küçük tepecik çil çil altın hâline döner. Bunu üçe taksim eder. “Biri benim” buyurur, “biri senin, üçüncü de kayıp ekmeği yiyenin!” Hemen itiraf eder;

-O ekmeği ben yemiştim!..

İsa aleyhisselam;

-Al üçü de senin olsun, deyip ayrılır. Adam altınları nasıl taşıyacağını düşünürken iki harami gelir:

-Bizi de ortak et, eğer eceline susamadınsa…

-Zaten üç parça, gelin paylaşalım.

Altınları koyacak torba ve yiyecek alsın diye haramilerden birini kasabaya gönderirler. Onun da dünya sevgisi ağır basar, “dur şunları zehirleyeyim” der, “altınların hepsi bana kalsın.”

Bekleyenler de ihanet içindedirler. “Var mısın onu öldürelim” derler, “üçe değil ikiye bölmek varken…”

Nitekim yemeklerle çuvallarla gelen arkadaşlarına saldırır, acımadan katlederler. Sonra oturup yemeği yerler.

Zehir kanlarına işler, peş peşe toprağa düşerler…

İsa aleyhisselam dönüşte bakar ki altınlar olduğu gibi ortada durmakta ve başında üç ceset yatmakta. İbretle bakar ve şöyle buyururlar: “İşte dünya!”

Halkı sevecekler Halık’ı unutacaklar

admin — Sun, 18 Feb 2018 22:00:06 +0000

Peygamber efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem) kıyamete kadar ümmetinin başına gelecekleri görmüş ve bize bildirmiştir. Bu husustaki hadis-i şerifler pek çoktur. Bunlardan biri şöyledir:

Ümmetimin üzerine öyle bir zaman gelecek ki; beş şeyi sevecekler, beş şeyi ise unutacaklardır.

“Dünyayı sevecekler, ahireti unutacaklar.”

Dünya sevgisi çok tehlikelidir. Rabbimiz dünyayı sevmiyor, sevenleri de sevmiyor… Kâinatta yalnız dünyada Allahü teâlaya isyan edilir. Gökteki varlıklar meselâ: Güneş, Ay, yıldızlar ve diğerleri yaratıcılarını tanıyor ve onu tesbih ediyorlar. Onlara verilen emir ne ise aynen tabi oluyorlar. Güneş, yaratıldığı günden beri aynı saat ve dakikada doğar ve batar, geç kalmaz, erken de doğmaz. Dünyamıza olan yakınlığı ne ise hep öyledir. Yaklaşırsa yakar, uzaklaşırsa dondurur. Güneşle aramızdaki mesafede değişiklik olursa bizim buna mani olmaya gücümüz yetmez.

“Hayatı sevecekler, ölümü unutacaklar.”

Yaşamak ebedi saadete vesile olacaksa güzeldir. İnsanların en hayırlısı ömrü uzun ameli iyi olandır. İnsanların en kötüsü de ömrü uzun ameli kötü olandır.

Salih bir insan yaşadıkça sevaplarını arttırır, daha yüksek derecelere çıkabilir. Kötü bir hayat yaşayan da gittikçe günahlarını arttırır, daha çok azap ve sıkıntı çekmesine sebep olur.

“Köşkleri, sarayları sevecekler, kabri unutacaklar.”

İnsanların kabirde kalacakları zaman, dünyada kalacağından çok daha fazladır. Dünyada bir gün bile kalacağımız belli değildir.

Huzurlu bir hayat yaşayabilmemiz için dünyadaki evimize çok emek veriyoruz, çok para harcıyoruz, ondan daha çok kabrimize önem vermeliyiz. Dünyadaki evi değişebilme imkânımız var ama, kabrimizi beğenmezsek değiştirebilme imkânımız yoktur.

“Malı, mülkü sevecekler, hesabı unutacaklar.”

Helâlinden kazanılmış olan para hayırlı yerlere harcanırsa iki cihan saadetine sebep olabilir… İslâmın beş şartından iki tanesi para ile yapılabilen farzlardır. Zengin olmayanlara farz değildir.

Hadis-i şerif bize parayı kazanırken de, harcarken de hesaba çekileceğimizi hatırlamamızı hatırlatıyor. Dünya sevgisi bir kalpte artarsa tehlike çanları çalıyor demektir. O adam artık ne helâli ve ne de haramı düşünür.

“Halkı sevecekler, Halık’ı unutacaklar.”

Yerde ve gökte ne varsa hepsini Yüce Rabbimiz yoktan yaratmıştır, dilediği anda da yok etmeye gücü yeter. Kavuştuğumuz ve bundan sonra kavuşacağımız bütün nimetler ondandır, ondan bileceğiz ve ona şükredeceğiz. Sebeplere de teşekkür etmeliyiz.

Musibetlere sabretmek günahlara kefaret olur…

admin — Sun, 18 Feb 2018 21:57:30 +0000

Âdem aleyhisselâmdan beri gönderilen bütün semavi kitaplar insanları ebedi yurda (ahiret nimetlerine) davet içindir. Üç günlük dünyaya takılıp kalmasınlar diyedir… Dünya ile ahiret iki kumaya benzer ki birini razı edersen diğeri küser. İşte bu yüzden şeytan kin güttüğü insanlara dünyayı sevdirir, ta ki ahiret aklına gelmesin.

Dünyayı kendinize köle ederseniz ne âlâ, yoksa o sizi kendisine köle eder. Şehvet dizgini ile gırtlağınızdan yakalar, istediği yöne sürer.

Hazret-i Ömer buyurdu ki: Başıma bir belâ geldiğinde üç şeyden dolayı hamd ediyorum. 1- Dinime gelmediği için: En büyük musibet dine gelendir. Bütün dünya bir adamın olsa, sonra hepsi elinden çıksa ne kaybeder? Zaten fani idi, nasıl olsa bu saltanat kalmayacaktı ona… Halbuki bir vakit namazı bilerek kazaya bırakmanın zararı kat be kat fazladır. Ahirette çok pişman olacaktır.

2- Daha büyüğü olmadığı için: Başa gelen musibet ne olursa olsun, daha büyüğü de olabilirdi. Parmağı kopanın eli, eli kopanın kolu kopabilirdi…

Ebu Bekir Verrâk hazretleri buyuruyor ki: Başıma gelen belâlar önce büyük görünüyor. Günahlarımı hatırlayınca bakıyorum az bile geliyor!..

Otuz sene hapis yatması gereken birine üç sene verilirse sevinir. Hakime teşekkür eder hatta…

3- Ondan sevap umduğum için: Musibetlere sabredilirse hatalara, günahlara kefaret olur. Rabbimiz işlemiş olduğumuz günahların cezasını ya dünyada verir, ya öbür âlemde. Sevdiklerininkini burada verir. Çünkü ahiretteki çok zordur.

Akıllı Müslüman fakirlik, hastalık, korku gibi musibetlere uğradığında Ömer (radıyallahü anh) gibi düşünmelidir.

Hazret-i Ali radıyallahü anh vasiyetinde bizleri ikaz eder: “Dünyada çekilen bütün belâ ve sıkıntılar cehennem azabına nisbeten hiçtir.”

Allahü teâlâ bir hadis-i kudside şöyle buyuruyor: “Kullarımdan birine bedeninde veya malında ve evlâdında bir musibet verdiğim zaman güzel bir sabır ile karşılarsa kıyamet günü ona hesap sormaktan hayâ ederim.”

Sabretmek insanoğluna mahsustur. Zira acıkır, susar, üşür, hasta olur. Melekler aş istemez, su istemez, sabretmeleri de gerekmez. Hayvanlar ise akıldan mahrumdur, mükellef değildirler.

Kur’ân-ı kerimde 70’ten fazla âyet-i kerîme sabrı emir ve teşvik eder. Ki bunlardan biri de “Allahü teâlâ sabredenlerle beraberdir” müjdesidir… Bugünkü yazımızı bir hadis-i kudsi ile bitirelim:

“Kim benim kazama teslim olmaz, belâma sabretmez ve nimetlerime şükretmezse kendisine benden başka bir Rab bulsun!”

Her insan kendi aklını beğenir!..

admin — Sun, 18 Feb 2018 21:56:48 +0000

İnsanlar sahip oldukları nimetleri çoğunlukla “az” görürler. Beğenmez ve daha “çok” olmasını isterler… Bir kimse İstanbul’un tapusuna sahip olsa, bununla yetinmeyip gözünü bir başka ilin de tapusuna diker. İnsanın gözünü ancak “toprak” doyurur. Bu husus şu beyitte ne kadar güzel ifade edilmiştir: “Altından ağacın olsa, gümüşten yaprak/Akıbet gözünü doyurur bir avuç toprak…”

Kanâat de olmayınca zengin olmak mümkün değildir…

Bir adam İbrahim bin Edhem hazretlerine gelir ve kendisine bir cübbe hediye etmek ister. O da “Bir şartla kabul ederim. Zenginsen tamam, fakirsen kabul edemem!” buyurur. Adam da “ben zenginim” diye cevap verir. İbrahim bin Edhem hazretleri sorar: “Ne kadar servetin var?” O da “ikibin dinar” der. “Peki sen bunun dört bin olmasını ister misin?” O da “elbette” diye cevap verir. Bunun üzerine “Cübbeni kabul edemeyeceğim, çünkü sen fakirsin, daha gözün doymamış” diye karşılık verir…

Fakat ne hikmetse; insanlar kendi akıllarını çok beğenir ve bununla yetinirler. Artırılmasını pek isteyen çıkmaz. Dualarında “Ya Rabbi aklımı artır!” diyen çok az insana rastlanır…

Bir gün sevgili Peygamberimize (sallallahü aleyhi vesellem) sordular: “En kıymetli insan kimdir ya Resulallah?”

Cevaben buyurdular ki: (Takvâsı en çok olan, ibadetlerini yapan ve haramlardan sakınandır.)

Daha sonra; “En akıllı insan kimdir?” diye sorduklarında ona da şöyle buyurdular: (Ölümü en çok hatırlayan ve ölümden sonraki hayat için çalışandır.)

Bir gün Peygamber efendimiz Ebudderda’ya (radıyallahü anh) şöyle buyurur: (Aklını artır, Rabbine yakın olursun.) Ebudderda hazretleri sorar: “Aklımı nasıl artırayım?”

Ona da şöyle cevap verirler: (Farzları yapar, haramlardan sakınırsan akıllıca hareket etmiş olursun.)

İnsanoğlu kendisine bahşedilen “akıl” ile dünyadaki diğer varlıklara hakim olabilmektedir. Hayvanlarda “akıl” olmadığından, hayatlarında bir değişme, bir gelişme olmamaktadır.

Fakat insanlarda durum çok farklıdır. Her geçen gün biraz daha ilerleme elde ediliyor. Yüz sene önce vefat etmiş bir kimse dirilip günümüz dünyasına baksa, hayretler içinde kalır, gözlerine inanamaz.

Akıllı insan, ahiret hayatını dünya hayatından daha önemli görür. Birisi, geçici, fani, rüyâ gibi bir hayat, diğeri ise ebedi ve sonsuz. Aklımızı kullanırsak dünyada da, ahirette de saâdete kavuşuruz.

Tebâreke sure-i celilesinin şu ayeti kerimesi (meâlen) “Dediler ki; eğer bize anlatılanlara kulak verseydik ve aklımızı kullansaydık, bu azabı çekmezdik” her şeyi açıklamıyor mu?..

Cennetten alınan köşkün senedi!..

admin — Sun, 18 Feb 2018 21:56:05 +0000

Ehl-i sünnet itikadına sahip olan bir insan, emrolunanları yapar, haramlardan da sakınırsa ebedi saadete kavuşur.

Dünya hayatı ahiret hayatına nisbeten çok kısadır. Hiç sayılı günler nihayetsiz bir zamanla mukayese edilebilir mi?

İnsanları ebedî saadetle müjdeleyen, hatta onlara cennette köşk bile “satın alan” büyüklerimiz vardır! Bunlardan biri de Habib-i Acemi hazretleridir. Bu mübarek zat, Hasan-ı Basri rahmetullahi aleyhin güzide talebelerindendir. Basra’da oturuyordu. Orada insanları irşad vazifesini ifa ediyordu…

Bir gün Habib-i Acemi hazretlerinin ziyaretine Horasan’dan yaşlı bir adam ile hanımı gelir. Hacca gitmeye niyet etmişlerdi. Hac dönüşü Basra’ya yerleşmek ve geri kalan ömürlerini Habib-i Acemi hazretlerinin yanında geçirmek istiyorlardı. Bunun için de bir eve ihtiyaçları vardı. Biriktirdikleri onbin dirhemi hoca efendiye verdiler ve;

-Biz buraların yabancısıyız. Bize münasip bir ev almanız için seni vekil tayin ettik dediler ve vedâlaştılar.

O zamanda seyahatler develerle yapıldığından çok uzun sürerdi. Hacca gidenler şehirden çıktıktan kısa bir zaman sonra orada büyük bir kıtlık başladı. Gıda fiyatları alabildiğine çıktı. Zengin olanlar bulabiliyordu, fakirler çok perişan oldular.

Böyle olunca Habib-i Acemi, talebeleri ile istişare etti;

-Horasanlı hacı bize ev almamız için para bıraktı dünyada ev al demedi. Biz onun bu parası ile gıda maddeleri alıp fakirlere dağıtırsak onlar için cennette bir ev almış oluruz. Bu onlar için daha iyi olur. Kabul etmezse parasını veririz…

Talebeler de bunu münasip görürler ve öyle de yapılır…

Bir müddet sonra hacılar döndüler. Adam evini sorduğunda ona şöyle cevap verildi:

“-Biz size ev aldık ama burada değil, Cennette!..”

Sonra olanları anlattı. Adam memnun oldu ve meseleyi hanımına anlattı. Hanım da çok memnun oldu fakat dedi ki;

-Bize cennette ev aldığına dair bir senet versin, kalbimiz mut’main olsun böylece…

Durum arz edilince, Habib-i Acemi hazretleri kâğıt ister ve;

“Bismillâhirrahmanirrahim. Habib-i Acemi’nin falan Horasanlı için cennette satın aldığı köşkün senedidir…” diye yazdırır ve adama teslim eder.

Kiraladıkları bir eve yerleşirler… Birkaç ay sonra adam vefat eder, hanımı beyini rüyada görür, durumunu sorar. Halinin iyi olduğu neşesinden bellidir. Şöyle cevap verir:

“Bize satın alınan evimizdeyim, seni bekliyorum!”

Mevlâna Celaleddin-i Rumi rahmetullahi aleyh buyuruyor ki:

“Rabbimiz evliya kullarına öyle bir güç verir ki, yaydan çıkmış bir oku bile dilerlerse geri çevirebilirler…”

Bir cemiyette iyi idareciler varsa…

admin — Sun, 18 Feb 2018 21:52:53 +0000

Sevgili peygamberimiz (aleyhisselâm) Eshab-ı kirâm (aleyhimürrıdvan) ile otururlarken onlara şöyle bir soru sorar:
-Ben şu an aranızdayım, hep beraber Asr-ı saadeti yaşıyoruz. Risâlet vazifem tamam olduktan sonra artık dünyada işim kalmaz, aranızdan ayrılacağım… Benden sonra sizin için yerin altı mı, yoksa üstü mü daha hayırlıdır? Onlar da;
-Allah ve Resûlü daha iyi bilir, diye cevap verirler.
Sevgili peygamberimiz sordukları sorularına yine kendileri cevap verdiler:
-Sizi idâre eden amirleriniz hayırlı ve iyi olanlarınızdan ise; zenginleriniz de cömert olanlardan ise; işlerinizi de birbirinize danışarak, istişare ederek yapıyorsanız yerin üstü sizin için altından daha hayırlıdır…
Bu üçü bir araya gelirse, herkes huzur içinde yaşar, dünya ve ahiret saadetine kavuşulur.
Hayırlı idareciler adaletle iş görür, kimse kimseye zulmetmez. Hayırlı idareciler halk tarafından çok sevilir. Kıyâmet günü de herkes korku ve panik içinde iken, onlar Rabbimizin rahmet gölgesi altında olacaklar. Bu, hadis-i şerifle müjdelenmiştir.
Bir yerde zengin olanların cömert olması o cemiyet için büyük nimettir. Bütün insanlar mesut olur. Zenginlerle fakirler arasında karşılıklı sevgi meydana gelir, hayat şartları bakımından da fazla bir farklılık olmaz.
İstişâre ile yapılan işlerde pişmanlık çok az olur. Bir kişinin kararı ile yapılan işlerde arzu edilen netice elde edilemez. Evdeki hesap çarşıya uymayabilir… Bundan dolayı yapacağımız bütün işlerimizde istişâre etmeli, ehline danışmalıyız. Böylece sünnet-i seniyyeye uymuş ve bilmediğimiz çok şeyleri de öğrenmiş oluruz…
Hadis-i şerif devam ediyor:
-Eğer amirleriniz, sizi idare edenler zalimlerden ise; zengin olanlarınız da cimrilerden olursa; hanımlar size emir ve talimât veriyor ise felâkettir.
Zalim idarecilerin olduğu memlekette hak, hukuk söz konusu olmaz, güçlü olan zayıfı ezer. Böyle yerlerde yaşamak çok sıkıntılı olur.
Cimri zenginlerin ne kendilerine ne de milletine faydası olur. Bütün hayatları sıkıntı içinde geçer. Kazanırken büyük zahmet çekerler. Kazandıklarını muhafaza için ömür boyu bekçilik yaparlar. Ölürken de hasretle ölürler.
Hanımlar bize Allahü teâlanın emanetidir. Saliha bir hanım mü’minler için saâdettir, cennet nimetlerindendir. Çocuklarımızı dünyaya getirip, büyütüp, bizlere hayırlı bir evlât olarak yetiştirmeleri kâfidir. Ev işlerini de bize bırakmayarak huzurlu bir hayat yaşamamıza sebep oluyorlar. Bu hizmetler onlara yeter de artar bile…
Yerin üstünün hepimiz için daha hayırlı olmasına gayret ve dua etmeliyiz…

Seneler ne de çabuk geçiyor…

admin — Sun, 18 Feb 2018 21:52:06 +0000

Bugün, Milâdi takvime göre 2015 yılının son günündeyiz. Ömrümüzden bir sene daha gitti. Kabir hayatına biraz daha yaklaştık… Yaşadığımız ve yaşayacağımız üç hayatımız vardır: Bir dünya hayatı, iki kabir hayatı, üç ahiret hayatı… Bu üç hayatın en kısa olanı halen yaşamakta olduğumuz, daha ne kadar yaşayacağımızın belli olmadığı dünya hayatıdır. En kıymetli olanı da budur. Çünkü üç hayatımızı buradan kazanmak zorundayız. Bunun için geride bıraktığımız bir senenin değil her saatimizin kıymetini bilmeli ve en iyi bir şekilde değerlendirmeliyiz…

Bu yeni senenin farkı sadece duvardaki takvimi değiştirmek olmamalıdır. Geride bıraktığımız ve bir daha ele geçiremeyeceğimiz altın değerindeki bir yılımızın muhasebesini yapmalıyız… Geçtiğimiz yılda iyi ve yararlı işler yaptıysak onları bu yeni yılda artırmalıyız. “Nasıl daha başarılı olabilirim, nasıl daha çok güzelliklere imza atabilirim?” düşüncesi bizde hakim olmalıdır.

Hatalarımızı da tesbit etmeliyiz, onları bir daha hiç yapmamaya veya daha az yapmaya şartlanmalıyız. Yeni yıl böyle kutlanır. Yoksa içki içmek, çam devirmek, evleri “Noel Ağacı” ile süslemek çılgınlıktan başka bir şey değildir. Hristiyanların bu tutumunu elbette yadırgamıyoruz. Her toplum, kendi dinine ve töresine göre yaşar ve yaşamayı sever. Bunun için de onların; kendi takvimlerine göre, kendi mukaddes bildikleri günleri, gönüllerince değerlendirmelerini normaldir. Bizim yadırgadığımız husus başkadır. Biz, bir taraftan Müslüman olduğunu söyleyip, diğer taraftan Hristiyanlar gibi Noel kutlayan kimsenin varlığına şaşarız!..

Her yıl, aralık ayının son haftasında, bizimle aynı adı taşıyan birçok insanın, çocuklarının ellerinden tutarak, çarşıda pazarda çam ağacı aradığını, “Noel Baba”lı kartpostallar satın aldığını, irili ufaklı hediye paketleri hazırladığını üzülerek görüyoruz… Hele içki tüketimi…

Kendi inançlarının gerektirdiklerini bırakıp, kendi örf ve âdetlerini terk eden bir topluluk kendisine olan güvenini kaybeder. Taklidine çalıştığı insanları kutsal kabul eder.

Bir adam çocuğuna dese ki: “Bak yavrum! Şu çocuk nasıl giyiniyorsa sen de öyle giyin, nasıl yemek yiyorsa sen de öyle ye, o ne yapıyorsa sen de aynısını yapmaya çalış!” Bunları duyan çocuk şöyle düşünür: Onlara benzemez isek hiçbir değerimiz olamaz!..

Şimdi söyleyin Allah aşkına! Bu çocukta kendine güven diye bir şey kalır mı? Dâima kendini bir “hiç” olarak görür, taklit ettiklerini ise üstün ve kutsal kabul eder. Bu da, bir milletin örf ve âdetleriyle beraber erimesi ve yok olması demektir. Bir millet için bundan daha büyük bir zarar, daha korkunç bir tehlike olabilir mi?!.

Hiç sahte gerçeğin yerini tutar mı?..

admin — Sun, 18 Feb 2018 21:49:21 +0000

Her şeyin bir sureti (şekli, görünüşü) bir de hakikati vardır. Şüphesiz suret hakikatin yerini tutamaz, onun yerini dolduramaz. Bir çocuk, ince zayıf eliyle, içi lif, pamuk dolu bir arslanı yıkabilir. Çünkü çocuk, küçük de olsa bir hakikat taşımakta… Arslan, heybetli de olsa nihayet surettir, şekildir… İşte, Eshab-ı kirâmın (aleyhimürrıdvan) imanları da, ibadetleri de hakikatti, bizimki gibi suret değildi. Onlar manen çok yükseldiler, himmetleri de öyle yüceldi, şahsiyetleri öyle büyüdü ki, dünya ve dünya ziynetleri, kralların debdebe ve saltanatları, zenginlik onların nazarında çocuk oyuncağından, kumaş veya kâğıttan yapılmış yapmacık bebek ve biblolardan öteye geçemedi.

Onları hiçbir şey korkutmadığı gibi hiçbir şey de gözlerinde büyümüyordu. İmanları ve güzel ahlâkları onlara yetmişti. Bütün insanlara iyilik yapmak ve onları iki cihan saadetine kavuşturmak en büyük arzularıydı…

Kadisiye Savaşından önce başkomutan Sa’d İbni Ebi Vakkas radıyallahü anh, İran başkomutanı Rüstem’e, Rıb’iy bin Amir’i elçi olarak gönderdi. Rıb’iy mağrur Rüstem’in yanına girdiğinde; tahtını altından yapılmış, inci ve yakutlarla süslenmiş buldu. Rüstem’i de, başında tâc, üzerinde göz kamaştıran elbiselerle, bir mabut gibi oturur gördü. Rıb’iy hazretleri bu manzaraya gülerek baktı ve hiç önem vermedi. Rüstem sordu:

-Bu kadar uzun mesafeyi katederek buralara kadar niçin geldiniz?

-Bizi Allahü teâla gönderdi. Görevimiz de; insanları insanlara veya başka şeylere tapmaktan kurtarıp, bütün kâinatı yoktan var eden ve dilediği anda da yok etmeye muktedir olan Rabbimize ibadet etmeye; diğer dinlerin zulmünden kurtarıp, İslamın adaletine, dünyanın darlığından çıkarıp, dünya ve ahiretin genişliğine kavuşturmaktır. Kabul ederseniz el kaldırmadan geri döneriz, bizim kardeşimiz olursunuz. Reddedenlerle de Allah’ın vaadi tahakkuk edinceye kadar savaşırız!..

Başkomutan Rüstem imanla şereflenseydi; hem makamı mevkii ona kalacaktı, hem de ahirette ebedi saadete kavuşacaktı. Ama nasibi yoktu…

Aradan uzun yıllar geçti… Sonra gelen Müslümanlar, Allahü teâlânın kendilerini bir gaye için gönderdiğini unuttular veya unutur göründüler. İnsanları, kullara tapmaktan kurtarmak için Yarımadalarından çıktıklarını unuttular. Onlar da dünyaya meylettiler. Risâlete inanmayan, ahirete dönüş hesabını düşünmeyen bir insanın eğlenceli ve başıboş hayatı gibi yaşadılar. Cenab-ı Hak da onlara milletlerin en fena ve en vahşisi olan Moğolları musallat kıldı. Moğollar, onları kılıçtan geçirip kanlarından nehirler akıttılar, her türlü işkenceyi yaptılar.

Allahü teala encâmımızı hayreylesin…