Ömer bin Abdülaziz hazretleri, takva sahibi olup, çok ibadet yapardı.
Ahiret derdiyle zayıflardı.
Bir dostu onu gördü.
Ve hâline acıdı.
“Ne bu hâlin? dedi.
Cevabında;
“Bu hâlimde ne var ki?.. Sen beni bir de ölümümden sonra, mezardaki hâlimi görsen, daha çok hayret ederdin!” buyurdu.
● ● ●
Birine mektupta;
“Kardeşim! Allahü teâlânın azabından kork ve onun kullarına zulmetmekten sakın! Kim cenneti istiyorsa, cehennemden kaçınır ve henüz ecel gelmeden ibadete sarılır” diye yazdı.
● ● ●
Ömer bin Abdülaziz hazretleri bir gün yolda bir “sarhoş” gördü. Yakalayıp ceza verecekti ki, o sırada hakaret etti sarhoş kendisine.
O ise hiç kızmadı.
Ona şefkatle baktı.
Vazgeçti ceza vermekten.
Ve serbest bıraktı.
Hadiseyi görenler;
“Ona ceza verecektiniz. Size hakaret edince vazgeçtiniz. Hikmeti nedir efendim?” dediler.
Cevabında;
“Onu, içki içtiği için, yani dinimiz için cezalandıracaktım. Ama bana hakaret edince öfkelendim! Önceki halis niyetime nefsim karışır diye korktum! Onun için salıverdim”
buyurdu.