
“Allah korusun, hasta olursun be evlât! Edirnekapı nere, burası nere!..”
Hasan Dede dedi ki:
– Peki evlat; bu cüzdanın bana ait olduğunu nasıl bildin?
– Fotoğrafınızdan.
– Öyle ya fotoğrafım vardı bir gözünde. İyi de bu havada acelen neydi?
– Söz verdim demiştim ya…
– Kime?
– Kendi kendime, anama, babama, Cenâb-ı Allah’a…
– Ya, öyle mi?
– Öyle efendim.
– Telefon etseydin, uygun bir güne ertelerdik…
– Hem kime, nereye telefon edeceğimi de bilmiyordum. Babam derdi ki: “Söz verdin mi dönme!” Ben de sözümde durdum…
– Babaya göre evlat hay mâşallah! Yağmurdan sonra getirseydin yine sözünde durmuş olurdun!
– Sizi nerede bulacaktım? İhtiyacınız olduğu zaman elinizde olmayan para neye yarayacaktı ki! Her yanlış işimde beni hesaba çeken babacığım üzülürdü! Onu kıramazdım…
– Babanı dinlemene çok sevindim, takdire şayan hassasiyet. İyi, hoş da çok perişan olmuşsun, baksana hâline, üstün başın sırılsıklam.
– Olsun! Kurur, geçer.
– Allah korusun, hasta olursun be evlât! Edirnekapı nere, burası nere, hem de bu havada…
– Değdi efendim…
– Nasıl? Anlamadım!
– Gelip size bulmama değdi efendim! Araba çarptığında düşürmüşsünüz.
– Ben de öyle tahmin ediyordum.
– Sizi buraya bıraktıktan sonra geri döndüm. Bir köşeye sakladığım eşyam vardı. Onu aldım, kaza yerini dolaşırken de cüzdanı buldum. Kaldırım çitlerinin altında, üzerinde kurumuş birkaç yaprak vardı.
– Ya! Demek o hengamede cebimden fırlamış. Başkalarının da eline geçebilirdi. Nasip.
– Kimseler kolay kolay göremezdi. Ben dikkatlice inceleyince fark ettim.
– Nasip, dedik ya!
– Çok rahatladım efendim. Emaneti yerine ulaştırdım ya, gönlüm ferah, kalbim huzur doldu…
– İnsan bir iyilik yapınca öyle olur. Ben de öyleyim, birisini sevindirdim mi, sanki iki kanat takmışım da uçuyor gibi oluyorum.
– !!!
– Sözünün eriymişsiniz hakikaten…
– İnşâallah, her daim öyle oluruz efendim…
– Öylesin, öyle!
– Sizi burada bulamayacağım diye de çok korktum. Epey vakit geçti, malum İstanbul trafiği, hele kış havası… Birde böyle fırtına çıkınca iyice telaşlandım, koştum… Hep koştum!
– Allah! Allah!
– !!!
Hastane personeli kendi âleminde, hâlâ yağmurla, fırtınayla meşgulken “servis gelmiş” haberini alır almaz; yangın çıkmış zahire ambarındaki fareler gibi dağıldı, kayboldular bir anda…
Ali; kazazedeye sol kaşını kaldıra kaldıra bakıyordu, yüzünde derin mânâ yüklü bir ifade vardı. Yaşına rağmen son derece olgun ve sıhhatli görünüyordu; hani o yalnız bazı insanlara mahsus, idmansız, sporsuz, gizli, harikulâde sağlıklı ve güçlü olma hâli… DEVAMI YARIN