
“İnsanlarla münakaşayı, dövüşü, kavgayı hiç sevmedim Nene’m…”
Mehmet Abdullah:
– Canım anam hep övünür: “Benim oğlum, tam on sekiz aylıkken bizim gibi konuşmaya başladı” derdi.
– Demek unutmamış.
– Ama ilave ederdi: “Balamla, doğumdan itibaren tam yüzüme tutup gözünün içine bakarak devamlı konuşuyordum. Çok konuşuyorum, çok!”
– Biz konuşacak fırsatı bulamadık ki Mehmet’im! Ha Ermeniler baskın yapacak, Urus, ha geldi gelecek” telaşına düştük. İşte şimdi de yollardayız! Bakalım bizi daha neler bekliyor?
– Hani bu mevzuya girilmeyecekti!
– Haklısın kalbimizde ne varsa dışarı sızıyor, zapt edemiyoruz!
– Nazım’ım da maşallah pehlivan endamlı. Büyüsün güreş tutmasına yardımcı olacağım inşallah.
– Önce dinini, diyanetini öğrensin sonra…
– Elbette! Haklısın sultanım!
– Canım evladım okuyacak da inşallah! Baksana şimdiden çenesi durmuyor. Bağırıyor, çağırıyor, çığlık atıyor, acayip sesler çıkarıyor.
– Herhâlde babasına çekmiş, o da çabuk konuşacak, çünkü ben de öyleymişim.
– O ciğerparemle çok konuşmayı seviyorum Mehmet’im. Söz, fırsat buldukça çok ama pek çok konuşacağım, mâniler söyleyeceğim. Erzurum’a evimize bir yerleşelim hele. Daha ne istersin kara sevdalım?
– Kocasına âşık bir hanımefendiyle konuşmak ne saadet! İşte onun için hiç bitmesin istiyorum Nene’m. Bir de ne istiyorum biliyor musun?
– Ne istersin?
– İnsanlarla münakaşayı, dövüşü, kavgayı hiç sevmedim. İsterdim ki beni üzen her şeyi bir yaprağın üzerine yazayım; güz geldiğinde sararsın, solsun kurusun dökülsünler… Yine isterdim ki öfkeyi, asabiyeti bir bulutun üzerine yazayım; yağmur yağsın bulutla birlikte onlar da yok olsunlar. Kini, nefreti, karların, buzların üzerine yazmak isterdim; güneş açsın karlarla birlikte onlar da erisinler… Muhabbeti, dostluğu, kardeşliği, paylaşmayı, hüsn-ü niyeti; yeni doğmuş bütün bebeklerin kalplerine yazmak isterdim; onlarla birlikte büyüsün büyüsün, kocaman olsunlar… Bütün dünyayı sarsın, kuşatsın; haksızlıklar, harpler, zulümler, ihanetler ortadan kalksın, hiç olmasın isterdim!
– Kim istemez ki Mehmet’im! Ama fitne durmuyor… Dedem anlatırdı; tarihte de hep öyle olmamış mı? Nice ocaklar sönmüş, yuvalar yıkılmış, nice masumlar telef olmuşlar.
– Hani, bu harp mevzusuna girilmeyecekti!
– Kırmızı çizgimiz değil mi?
– Sen dedin!
– Haklısın, ben dedim, muahedeyi bozdum! Kırmızı çizgi olunca aşılmaz, girilmez tabii! DEVAMI YARIN