Tâbiîn’den hadîs ve fıkıh âlimi Süleymân bin Mihrân hazretleri, şöyle anlatıyor:
Azrâil aleyhisselâm, “insan” sûretine girerek Süleymân aleyhisselâma uğrayıp, oradaki bir adama dikkatle baktı.
Adam da bunu fark etti.
Sonra Hazret-i Azrâil gitti.
O kimse çok korkmuştu!
Süleymân aleyhisselâma;
“Yâ Nebiyyallah! O giden kimdi?” diye sordu.
Süleymân Peygamber;
“Azrâil aleyhisselâmdı” deyince;
“Ben, onun o bakışından çok korktum! Rüzgâra emret de, beni Hindistan’ın tenhâ bir yerine bıraksın” diye ricâ etti.
O da kırmadı onu.
Ricasını yerine getirdi.
Bir gün sonra Azrâil aleyhisselâm tekrar geldi.
Süleymân aleyhisselâm;
“Yâ Azrâil kardeşim! Dün benim yanımdaki adam senden çok korkmuş, ona neden öyle dikkatli baktın?” diye sordu.
Hazret-i Azrâil;
“O gün Hindistan’ın tenhâ bir yerinde, o kimsenin rûhunu kabzetmek için emir aldım, fakat onu burada görünce şaşırdım! Onun için öyle dikkatli baktım… Sonra emir üzere Hindistan’a gittim. Onu orada görüp rûhunu aldım” dedi.