“Emaneti yerine ulaştırdım ya çok rahatladım efendim…”

“Emaneti yerine ulaştırdım ya çok rahatladım efendim…”




“Allah korusun, hasta olursun be evlât! Edirnekapı nere, burası nere!..”

 

Hasan Dede dedi ki:

– Peki evlat; bu cüzdanın bana ait olduğunu nasıl bildin?

– Fotoğrafınızdan.

– Öyle ya fotoğrafım vardı bir gözünde. İyi de bu havada acelen neydi?

– Söz verdim demiştim ya…

– Kime?

– Kendi kendime, anama, babama, Cenâb-ı Allah’a…

– Ya, öyle mi?

– Öyle efendim.

– Telefon etseydin, uygun bir güne ertelerdik…

– Hem kime, nereye telefon edeceğimi de bilmiyordum. Babam derdi ki: “Söz verdin mi dönme!” Ben de sözümde durdum…

– Babaya göre evlat hay mâşallah! Yağmurdan sonra getirseydin yine sözünde durmuş olurdun!

– Sizi nerede bulacaktım? İhtiyacınız olduğu zaman elinizde olmayan para neye yarayacaktı ki! Her yanlış işimde beni hesaba çeken babacığım üzülürdü! Onu kıramazdım…

– Babanı dinlemene çok sevindim, takdire şayan hassasiyet. İyi, hoş da çok perişan olmuşsun, baksana hâline, üstün başın sırılsıklam.

– Olsun! Kurur, geçer.

– Allah korusun, hasta olursun be evlât! Edirnekapı nere, burası nere, hem de bu havada…

– Değdi efendim…

– Nasıl? Anlamadım!

– Gelip size bulmama değdi efendim! Araba çarptığında düşürmüşsünüz.

– Ben de öyle tahmin ediyordum.

– Sizi buraya bıraktıktan sonra geri döndüm. Bir köşeye sakladığım eşyam vardı. Onu aldım, kaza yerini dolaşırken de cüzdanı buldum. Kaldırım çitlerinin altında, üzerinde kurumuş birkaç yaprak vardı. 

– Ya! Demek o hengamede cebimden fırlamış. Başkalarının da eline geçebilirdi. Nasip.

– Kimseler kolay kolay göremezdi. Ben dikkatlice inceleyince fark ettim.

– Nasip, dedik ya!

– Çok rahatladım efendim. Emaneti yerine ulaştırdım ya, gönlüm ferah, kalbim huzur doldu…

– İnsan bir iyilik yapınca öyle olur. Ben de öyleyim, birisini sevindirdim mi, sanki iki kanat takmışım da uçuyor gibi oluyorum.

– !!!

– Sözünün eriymişsiniz hakikaten…

– İnşâallah, her daim öyle oluruz efendim…

– Öylesin, öyle!

– Sizi burada bulamayacağım diye de çok korktum. Epey vakit geçti, malum İstanbul trafiği, hele kış havası… Birde böyle fırtına çıkınca iyice telaşlandım, koştum… Hep koştum!

– Allah! Allah!

– !!!

Hastane personeli kendi âleminde, hâlâ yağmurla, fırtınayla meşgulken “servis gelmiş” haberini alır almaz; yangın çıkmış zahire ambarındaki fareler gibi dağıldı, kayboldular bir anda…

Ali; kazazedeye sol kaşını kaldıra kaldıra bakıyordu, yüzünde derin mânâ yüklü bir ifade vardı. Yaşına rağmen son derece olgun ve sıhhatli görünüyordu; hani o yalnız bazı insanlara mahsus, idmansız, sporsuz, gizli, harikulâde sağlıklı ve güçlü olma hâli… DEVAMI YARIN

 

 

 

Comments are closed.