
“Bazı şeyler zorla olmuyor Nene’m! Sevmek, sevmemek tarifsiz bir hissiyat…”
Nene;
– Hanımların hâli daha beter Mehmet’im. “Saçımızı süpürge edip ev bark kurduk, şimdi de bir avuç Ermeni yüzünden terk ediyoruz” diyor, iki göz iki çeşme ağlıyorlar.
– Bir avuçlar amma arkalarında yedi düvel var!
– Uruslar, taa burnumuzun dibine gelmişler! Önümüzde uzun kış mevsimi, arkamızda amansız, zalimler… Hakikaten nerede kalacak bu insanlar, ne yiyip ne içecekler?
– Sorma Nene’m bir tanem, sorma! Beni de kahreden bu ya! Erzurum’da iyi kötü evimiz olduğuna sevinemiyorum biliyor musun?
– Komşularımız çaresiz kıvranırken biz rahat mı olurmuşuz?
– Bu iş kolay olmayacak! Çok zor vesselâm!
– Arkadaşın Hafız Osman Bedreddin Efendi de gelmiş.
– Ablasına yardım içindir.
– Hoca Hanım pek kederli.
– Kim değil ki, evimin sultanı?
– Herkes!.. Hocam, küçükken yaşadıklarımızı tek tek anlattı.
– Neyi?
– Ah sorma! Neyi olacak? Ermeni veletlerinin pisliklerini! Bilhassa sık sık beni dövmelerini!
– Masumları zehirlemişler! O zaman haberim olsaydı hadlerini bildirirdim! Hissiyatı yüksek hanımefendi, demek unutmamış!
– Mümkün değil unutması! Maşallah hafızası kuvvetli.
– Kimin evladı? Seyyid Selman Sukûtî hazretlerinin kanını taşıyor. Osman da öyle zekiydi. Bizim on defa okuyup anlamadığımızı o bir iki tekrarda anlar, bize de anlatırdı. İkinci hocamız sayılır. Yaşıt olduğumuz için kolay yaklaşırdık. O da nazımızı çeker, bıkmadan, usanmadan izah ederdi. Çok emeği geçti bize çook!
– Numune insanlar.
– Seyyidliğin vermiş olduğu asalet.
– Bütün seyyidlerde tarif edilmez öyle üstün hâller var, bariz bir şekilde görünüyor. Mesela; hoca hanıma bütün kızlar âşıktı. Hem çok seviyorduk, hem de çok hürmet gösteriyorduk.
– Bazı şeyler zorla olmuyor Nene’m! Sevmek, sevmemek tarifsiz bir hissiyat.
– Meselâ…
– Meselâ; hanımımı çok seviyorum.
– Utandırma beni.
– Doğru söylüyorum. Biliyorum sen de kocana düşkünsün. Bana bakarken gözlerinin içi gülüyor.
– Korkarım yarım kalacak!
– Öyle deme ve ağlama! Dünyada beraber olduğumuz gibi ahirette de… Yeter ki muhabbetimiz, îmânımız tam olsun.
– Şüphem yok da!
– Dahası da neymiş Nene’m? İki şeye ne kadar hamd etsem, ne kadar şükretsem azdır. Biri sizin gibi bir hanımım olduğuna, diğeri..
– Onu da ben söyleyeyim mi?
– Hadi bakalım, bilecek misin?
– Hiç bilmem mi? Ağzında pelesenk. “Hocan Seyyid Ahmed Merâmî Hazretleri” deyip başka bir şey demiyorsun. Hatta talebelerine söylediği sözlerini de ezberlettin.
– Hangileri?
– Biraz düşüneyim. Bizde akıl mı kaldı? Mühim şeyleri bile unutur olduk. Meselâ: “İlim, koyu gölgeli bir ağaca benzer, gölgesinde oturanlar gölgelenir. Meyvesi bol ve lezzetlidir, tadanlar bilir…” Oldu mu?
– Olmaz olur mu canım benim? Kelimesi kelimesine tam söyledin. Biraz da ben devam edeyim, hı ne dersin?
– Bakalım, dinliyorum. DEVAMI YARIN