“Erzurum’da bir evimizin olduğuna sevinemiyorum!”

“Erzurum’da bir evimizin olduğuna sevinemiyorum!”




“Bazı şeyler zorla olmuyor Nene’m! Sevmek, sevmemek tarifsiz bir hissiyat…”

 

Nene;

– Hanımların hâli daha beter Mehmet’im. “Saçımızı süpürge edip ev bark kurduk, şimdi de bir avuç Ermeni yüzünden terk ediyoruz” diyor, iki göz iki çeşme ağlıyorlar.

– Bir avuçlar amma arkalarında yedi düvel var!

– Uruslar, taa burnumuzun dibine gelmişler! Önümüzde uzun kış mevsimi, arkamızda amansız, zalimler… Hakikaten nerede kalacak bu insanlar, ne yiyip ne içecekler?

– Sorma Nene’m bir tanem, sorma! Beni de kahreden bu ya! Erzurum’da iyi kötü evimiz olduğuna sevinemiyorum biliyor musun?

– Komşularımız çaresiz kıvranırken biz rahat mı olurmuşuz?

– Bu iş kolay olmayacak! Çok zor vesselâm!

– Arkadaşın Hafız Osman Bedreddin Efendi de gelmiş.

– Ablasına yardım içindir.

– Hoca Hanım pek kederli.

– Kim değil ki, evimin sultanı?

– Herkes!.. Hocam, küçükken yaşadıklarımızı tek tek anlattı.

– Neyi?

– Ah sorma! Neyi olacak? Ermeni veletlerinin pisliklerini! Bilhassa sık sık beni dövmelerini!

– Masumları zehirlemişler! O zaman haberim olsaydı hadlerini bildirirdim! Hissiyatı yüksek hanımefendi, demek unutmamış!

– Mümkün değil unutması! Maşallah hafızası kuvvetli.

– Kimin evladı? Seyyid Selman Sukûtî hazretlerinin kanını taşıyor. Osman da öyle zekiydi. Bizim on defa okuyup anlamadığımızı o bir iki tekrarda anlar, bize de anlatırdı. İkinci hocamız sayılır. Yaşıt olduğumuz için kolay yaklaşırdık. O da nazımızı çeker, bıkmadan, usanmadan izah ederdi. Çok emeği geçti bize çook!

– Numune insanlar.

– Seyyidliğin vermiş olduğu asalet.

– Bütün seyyidlerde tarif edilmez öyle üstün hâller var, bariz bir şekilde görünüyor. Mesela; hoca hanıma bütün kızlar âşıktı. Hem çok seviyorduk, hem de çok hürmet gösteriyorduk.

– Bazı şeyler zorla olmuyor Nene’m! Sevmek, sevmemek tarifsiz bir hissiyat.

– Meselâ…

– Meselâ; hanımımı çok seviyorum.

– Utandırma beni.

– Doğru söylüyorum. Biliyorum sen de kocana düşkünsün. Bana bakarken gözlerinin içi gülüyor.

– Korkarım yarım kalacak!

– Öyle deme ve ağlama! Dünyada beraber olduğumuz gibi ahirette de… Yeter ki muhabbetimiz, îmânımız tam olsun.

– Şüphem yok da!

– Dahası da neymiş Nene’m? İki şeye ne kadar hamd etsem, ne kadar şükretsem azdır. Biri sizin gibi bir hanımım olduğuna, diğeri..

– Onu da ben söyleyeyim mi?

– Hadi bakalım, bilecek misin?

– Hiç bilmem mi? Ağzında pelesenk. “Hocan Seyyid Ahmed Merâmî Hazretleri” deyip başka bir şey demiyorsun. Hatta talebelerine söylediği sözlerini de ezberlettin.

– Hangileri?

– Biraz düşüneyim. Bizde akıl mı kaldı? Mühim şeyleri bile unutur olduk. Meselâ: “İlim, koyu gölgeli bir ağaca benzer, gölgesinde oturanlar gölgelenir. Meyvesi bol ve lezzetlidir, tadanlar bilir…” Oldu mu?

– Olmaz olur mu canım benim? Kelimesi kelimesine tam söyledin. Biraz da ben devam edeyim, hı ne dersin?

– Bakalım, dinliyorum. DEVAMI YARIN

Comments are closed.