Tâbiîn’in büyüklerinden olan Sâbit bin Eslem Benânî hazretleri, geceleri kalkar, hep ibâdet ederdi.
Çoluk çocuğuna da;
“Kalkın, Allahü teâlâya ibâdet edin. Unutmayın ki; gece kalkıp ibâdet yapmak, kıyâmetin şiddet ve dehşetinden daha hafiftir” derdi.
Çok âbid idi.
Sevdiklerine;
“Biz öylelerine yetiştik ki, çok namaz kılmaktan, başlarını yastığa koyacak vakit bulamazlardı” derdi.
***
Yine o anlatır:
Enes bin Mâlik, bana;
“Ey Sâbit! Benden ne alacaksan al. Zîrâ ben aldıklarımı, Resûlullahtan, Resûlullah Cebrâil’den, o da Allahü teâlâdan aldı” diye söylerdi.
***
Yine bu zât anlatıyor:
Efendimiz, bir hadîs-i şerifte buyurdu ki:
“Kıyâmet günü kulun ameli getirilir, oraya mahsus olan terâzinin bir gözüne konur. Melekler tartar. Ama hafif gelir. Tâ ki, Allahü teâlâ tarafından mühürlenmiş ‘bir sayfa” getirilip sevap kefesine konunca, bu göz ağır gelir. Bu sayfada ‘Lâ ilâhe illallah’ yazılıdır.”