Talha bin Musarref hazretleri, Tâbiîn’den olup tanınmış hadîs ve kıraat âlimidir.
Bir gün sebepsiz gülmüştü.
Ama hemen pişmân oldu.
Ve kendi nefsine;
“Niçin güldün?” dedi.
Ardından sordu:
“Sebepsiz güldün değil mi?”
Buna çok üzüldü!
Çok pişmân oldu.
“Bundan sonra hiç sebepsiz gülmeyeceğim” diye yemîn etti.
O günden sonra ölünceye
kadar güldüğü görülmedi.
● ● ●
Tanıdıkları, bu zât için;
“Filân ve filân âlimlerden daha üstündür” derlerdi.
O, bunu duyunca hemen o âlimlere gidip, önlerinde diz çöker, onlardan bir şeyler öğrenirdi.
Ve rahatlardı.
Öyle diyenlere;
“O, benden üstündür. Zîrâ bugün ondan şunu şunu öğrendim” der ve böylece kendisi için yaptıkları methiyeleri silmeye çalışırdı…
● ● ●
Bu zât bir sohbetinde;
“Kardeşlerim! İnsanın en büyük düşmanı, nefsidir. Dînin her bir emrinde, bu nefsi kırmak vardır ve nefis kırılırsa netice hayır olur” buyurdu.
Ve ilâve etti:
“İstişâre etmek, nefsi kırar. Zîrâ nefis, istişâre etmeyi, fikir sormayı istemez, ‘ben de biliyorum’ der.”