“Ak kuzucuğu kucağımda hem sevdim, hem de onunla sohbet ettim babacığım.”
Küçük Numan edeple selâm verdi, yer sofrasına oturdu. Bir şey söyleyeceği aşikârdı. Baba Ahmed Efendi “seni dinliyorum” kabilinden yüzüne baktı.
– Muhterem pederim; koyunların hepsini sayarak ağıla, kuzuları da kuzuluğa koydum. Elhamdülillah eksiğimiz yok. Yalnız alaca koyunun ak kuzusu Pamuğum aksıyor, yürümekte zorlanıyordu. Onu kucağımda taşıdım.
– Ta otlaktan ağıla kadar mı?
– Evet…
– Maşallah Numan’ıma, maşallah! Yorulmuş olmalısın!
– Yorulmasına yoruldum ama çok zevkli bir yolculuk oldu.
– Hem yoruldum diyeceksin hem de zevkli oldu… İki zıt şey! Nasıl?
– Ak kuzucuğu kucağımda hem sevdim, hem de onunla sohbet ettim. Yolun nasıl geçtiğini anlamadım bile.
– !!!
Koyunlucalı Ahmet Efendi, biricik mahdumunun bu safiyane, samimi konuşmasına hem sevinmiş hem de şaşırmıştı. İçinden; “kuzuyla sohbet ettim” kelimelerini kaç defa tekrar ettiğini sayamadı bile, dalıp ötelere gitmişti. Küçük Numan; babasının bu suskunluğuna fazla dayanamadı.
– Babacığım, daldınız! Yoksa…
– Yok yok! Sadece çocukluğum aklıma geldi.
– !!!
– Eski günlerimi hatırlayınca hep öyle olur, dalarım.
– Fatıma anam da zaman zaman öyle gözünü bir noktaya diker, kalır.
– Eee, demek yaş ilerledikçe bunlar olabiliyormuş. Hele de bakalım; o kuzucukla neleri konuştun?
– Demem!
– Niçin?
– Çünkü o benim sırrım!
– Sırrın ha!
– Evet… Bugün komşumuz Zülküf’le beraberdik. Bana dedi ki; “Babana; niçin Koyunlucalı deniyor, biliyor musun?” Ben de “bilmiyorum” dedim. Bu cevabımın üzerine katıla katıla güldü. “Bunda gülünecek ne var” dedim? Hemen cevap vermedi. Sadece güldü.
– Demek cevabın ona komik gelmiş! Eee daha neler dedi?
– Gülmesi bitince; “o baban sır küpü ve de çok mübarek biriymiş” dedi.
– Allah Allah! Neler bilir, neler söylermiş Zülküf?
– Ya evet öyle dedi.
– Başka…
– “O, Süleyman aleyhisselâm misali; koyunlarla konuşur, sohbet edermiş” dedi.
– Tövbe tövbe…
– Zülküf’ün dediklerini aynen aktarıyorum babacığım. Koyunları değil, diğer hayvanları da sever, onlarla bir arkadaş gibi konuşarak iş yaparmışsın. Hiçbir hayvana sopayla vurduğunu kimse görmemiş.
– Onlar da can evlat…
– Biliyorum! Can taşıyorlar babacığım! Kuzucuklarım susayınca, acıkınca üzülüyor, meleşiyorlar…
– Ağzı var, dili yok…
– Dilleri var!
– Lisanları, konuşmaları yok demek istemiştim.
– Kendi aralarında çok iyi anlaşıyorlar sadece biz anlamıyoruz!
– Sadece biz… Her neyse… Zavallılar! Nasıl eziyet edilir ki?
– Evet babacığım. İşte bugün ben de sizin gibi yaptım; ak kuzucuğu kucağıma aldım sevdim, okşadım, “neren ağrıyor, niçin ayağını basamıyorsun” dedim o da meleyerek cevap verdi, verdi ama ben sizin gibi lisanlarını bilmediğimden, ne demek istediğini anlayamadım. DEVAMI YARIN