“Zincirle, zorla gelen misafirin ağırlanışı işte böyle olur!..”

“Zincirle, zorla gelen misafirin ağırlanışı işte böyle olur!..”




“Heyy Köse! Beri gel! Çabuk avladın bizi! Kapımızdan girmeden kalbimize girdin!”

 

Talebeler kendi aralarında fısıltıyla konuşmaya başladılar:

– Şeyhimiz şu garibe yemek bile vermedi! Neden acaba?

– Bizimle birlikte yoruluncaya kadar çalıştı. Yine de hep görmezlikten geldi hocamız! Hiç iltifat etmedi!

– Ya öyle! İleri geri konuşmayın! Vardır bir sebebi!

– Mutlaka bir hikmeti olmalı!

– Hocamız misafire böyle davranmazdı hiç! Pek manidar!

– Değil misafire, düşmanı bile gelseydi yine ikram ederdi! Bunda bir iş var ama acaba ne?

– Neme gerek! Ağzınıza sahip olun! Benden söylemesi!

– Büyüklerin işine akıl, sır ermez!

– Bir ders var amma!

– Fikir yürütmeyin! Allah Allah!

– Akıl işi değil! Vesselam!!

Bu konuşmalar olurken Akşemseddin Hazretleri; iki gözü iki çeşme “ey kâfir nefsim, ey uslanmaz ben…” diyerek hiç tereddüt etmeden köpeklerin yediği çanağa yaklaştı! “Sen kelplerin yemek yediği yere bile layık değilsin!” diyerek eğildi.

– Aaa! Şuna bakın! Köpeklerin çanağına eğildi! Hele olacak şey mi onlarla birlikte yiyecek!

– A aaa!

– Eyy uslanmaz nefsim! Sen bunu çoktan hak ettin!

– Nefsiyle kavgada!

– Susun, hocamız duyacak!

– Hocamız varken akıl, fikir yürütmek, olacak şey mi? Ne devire kaldık!

– Aman Allah’ım!

Akşemseddin’in samimi pişmanlığını, ihlâsını, gayretini yakinen gören Hacı Bayram Veli Hazretleri; bu hâline tebessüm ederek:

– Heyy Köse! Beri gel! Çabuk avladın bizi! Kapımızdan girmeden kalbimize girdin! Gel yanıma, benim soframa otur!

– Tövbe ettim, af dilerim efendim!

– Zincirle ve zorla gelen misafirin ağırlanışı işte böyle olur!

– Efendim! Affedin, bağışlayın!

– Hislerle hareket eden nefsine yenilebilir! Gitmişken niçin döndün?

– Efendim! Halep’e vardığım gece bir rüya gördüm.

– Hayrola!

– Hayırdır inşallah! Boynumda bir zincir vardı. Zincirin bir ucu sizin elinizdeydi. Ben Şeyh Zeyneddin Hazretlerine gitmek istedikçe…

– Ben seni kendime doğru çekiyordum, az daha boğulacaktın ki uyandın!

– Bu rüyayı ilahi bir ikaz ve emir sayarak hemen geri döndüm ve geldim efendim! Hatalarımın, kusurlarımın affını dilerim!

– Hacı Bayram birini müridliğe kabul etti mi, boynuna zincir bağlar. O Halep’te de olsa zincirin ucunu Ankara’dan çektim mi o geri gelir. Halep’te de olsa gelir…

– Evet, efendim anladım! Halep’te de, Bağdat’ta da olsa yine gelirdim!

– Hoş geldin güneşim!

– Estağfirullah efendim!

– !!!

Akşemseddin’in talebeliğe kabul edilişi çok manidar olmuştu. Herkes günlerce bu meseleyi konuştu. O hızla öyle bağlandı, öyle muhabbet besledi, öyle çalıştı ki; çok kısa zamanda bütün basamakları geçerek icazet almayı hak etti. DEVAMI YARIN

Comments are closed.