Tâbiîn devrinin mücahit velilerinden Amr bin Utbe hazretleri; Kûfe’de doğdu.
Geceleri çok namaz kılardı.
Kız kardeşi anlatıyor:
Bir gece namaza durdu…
“Mü’min sûresi”nin başından okumaya başladı.
Bir ayete geldi.
Devam edemedi.
Zira bu ayette;
“Ey Resûlüm! Müşrikleri kıyamet günüyle korkut. O gün zalimlerin bir dostu ve bir şefaatçisi yoktur” buyuruluyordu.
Bu ayeti okudu…
Bir daha okudu…
Bir daha, bir daha, derken sabaha kadar hep bu ayet-i kerimeyi tekrar tekrar okuyup, hüngür hüngür ağladı.
Çok gözyaşı döktü!
● ● ●
Bu zât hep ölümü düşünürdü.
Herkese ahiretten bahsederdi.
Bazı geceler atına biner, doğru kabristana giderdi.
Mevtâlara okurdu.
Sonra ayağa kalkıp;
“Ey kabirdekiler! Amel defterleri dürüldü. Yanlış işler Allahü teâlâya arz edildi” diye seslenirdi.
Böylece sabaha kadar gözyaşı dökerdi!
Bazen çöle çıkardı…
Orada namaz kılardı.
O namaza durunca, bir “bulut” onu gölgeler, “vahşi hayvanlar” etrafında dolaşır, ama hiç zarar vermezlerdi.