Konya’da yetişen velîlerin büyüklerinden Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî hazretleri, ortanca oğlu Sultân Veled’e;
“Ey oğlum! Benim dünyâya gelmemin sebebi, senin dünyâya gelmen içindir. Kalbim; Allahü teâlânın zâtı ve sıfatlarıyla ilgili bilgilerle doludur. Bu bilgilerin hepsini sana öğretmekle vazîfeliyim” buyurdu.
Bir gün geçti…
Mescide geldi.
Ve cemaate;
“Oğlum Sultân Veled, çok tâlihli ve bahtiyâr biridir. Ömrünün, hep rahat ve huzûr içinde geçeceğini ümit ederim” buyurdu.
Öyle de oldu…
Huzûrlu yaşadı.
Sultân Veled, bir gün babası Hazret-i Mevlânâ’ya, halvete girmek, yâni inzivâya çekilerek ibâdet etmek istediğini arz etti.
Babası dinledi.
Ve kendisine;
“Benim çektiğim riyâzet ve mücâhedeler hep sizin içindir. Siz zahmet çekmeyin” buyurdu
● ● ●
Bu büyük velî, bir gence;
“Hayat, hayaldir. Nasıl yaşarsak öyle ölürüz. Dün öldü, yarın doğmadı, o hâlde bugünü değerlendir” dedi.
Ve ardından;
“Yoksa, (Sonra yaparım diyenler helâk oldu) hadîs-i şerîfine dâhil olursun” buyurdu.
Delikanlı sordu:
“Hocam! Ben, her şeye kızıyorum ne yapayım?”
Büyük velî;
“Sık sık ölümü düşün! O zaman kızmazsın” buyurdu.