Evliyânın büyüklerinden olan Hâce Muhammed hazretleri, bir gün şunu anlattı:
Hazret-i Ömer (radıyallahü anh) bir gün evinde bir yastığa dayanmış oturuyordu.
Selmân-ı Fârisî hazretleri geldi…
Selâm verdi…
Ve yere oturdu.
Hazret-i Ömer, üzerine oturması için, ona minder uzattı.
Hazret-i Selmân;
“Allahü teâlâ ve Resûlü ne kadar doğru söylüyor” dedi.
Hazret-i Ömer;
“Ne oldu?” dedi.
O da anlattı:
Bir gün Resûlullah Efendimizin huzûruna vardım Tam oturuyordum ki, kendi dayandığı bir minder vardı.
O minderi aldı.
Ve bana uzatıp;
“Yâ Selmân! Evine gelen Müslüman kardeşine ikrâm olarak bir minder uzatan Müslümanı, Allahü teâlâ mutlaka affeder” buyurdu”
● ● ●
Bir gün de bu zâta;
“İbâdetlerin en mühimi acabâ nedir efendim?” diye sordular.
Cevâbında;
“En mühim ibâdet; bütün ibâdetleri kendinde toplıyan ve insanı Allahü teâlâya en çok yaklaştıran namazdır” buyurdu.