Tâbiîn devrinin büyük velilerinden olan Atâ Süleymî hazretleri, Basra’da doğdu.
757’de (h.140) vefat etti.
Allah’tan çok korkardı.
Bazen sevdiklerinden;
“Bana ruhsat, kolaylık gösteren hadisleri; dinde kolaylık gösteren hükümleri söyleyin ki, korku hâlim hafiflesin!” diye ricada bulunurdu.
● ● ●
Bir gün, sevdiklerinden Bişr bin Mansur, bu zata;
“Ya Atâ! Büyük bir ateş yakılsa ve ‘Bu ateşe girenler Cehennemden kurtulup Cennete girecek’ denilse, kendini o ateşe atar mısın?” diye sordu.
Cevabı gecikmedi.
Tereddüt etmeden;
“Çok isterim, hatta o kadar sevinirim ki, bu aşırı sevincimden dolayı ateşe girmeden, ruhumun çıkacağını tahmin ederim” dedi.
● ● ●
Atâ Süleymî hazretlerinin bir sevdiği şöyle anlatıyor:
Bir sabah vaktiydi.
Atâ hazretlerinin yanına varmıştık.
Uzun süre yanında kaldık…
Devamlı ağlıyordu!
“Pişmanlık” içindeydi.
Devamlı surette;
“Keşke annem beni doğurmasaydı” sözünü tekrarlayıp durdu.